Powered By Blogger
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εικόνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εικόνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2016

Αρχαία πόλη κάτω από το Τρίγωνο των Βερμούδων!

Στο βυθό του ωκεανού στην περιοχή του Τριγώνου των Βερμούδων μια ομάδα Καναδών επιστημόνων εντόπισε πρόσφατα μια χαμένη πόλη. Κοντά στις ακτές της Κούβας, ένα υποβρύχιο ρομπότ κατέγραψε ερείπια κτιρίων, τέσσερις γιγάντιες πυραμίδες και κάτι που μοιάζει με άγαλμα Σφίγγας.


Οι ειδικοί εκτιμούν ότι τα βυθισμένα κτίσματα ανήκουν στην προκλασική περίοδο της ιστορίας της Καραϊβικής και της Κεντρικής Αμερικής και η αρχαία πόλη θα μπορούσε να κατοικείται από εκπροσώπους πολιτισμού, παρόμοιου με τους κατοίκους της Τεοτιουακάν (εγκαταλειμμένη πόλη, που βρίσκεται σε απόσταση 50 χλμ. από την Πόλη του Μεξικού και έχει ηλικία περίπου 2000 ετών).


Η πόλη βρίσκεται 183 μέτρα κάτω από τον ωκεανό και η ομάδα των ερευνητών με επικεφαλής τους Weinzweig και Zalitzki είναι πεπεισμένοι ότι είναι η Ατλαντίδα – η χαμένη πόλη για πάνω από 10.000 χρόνια.


Τον περασμένο Ιούλιο, Αμερικανοί και Γάλλοι εξερευνητές έκαναν στο βυθό της θάλασσας της Καραϊβικής μια άλλη μνημειώδη ανακάλυψη: Μία μερικώς διαφανή, κρυστάλλινη πυραμίδα, πιθανότατα μεγαλύτερη από την πυραμίδα του Χέοπα, στο Κάιρο. Μέχρι τώρα, όμως , δεν έχει εξακριβωθεί η ηλικία και η «καταγωγή» του μυστηριώδους αυτού κτίσματος.

Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016

Ο Μαστόδοντας


Ο Μαστόδοντας είναι πρόγονος των ελεφάντων ο οποίος έζησε στην περίοδο του Πλειόκαινου (2,5 εως και 3,5 εκατομμύρια χρόνια πριν) και εξαφανίστηκε όταν ξεκίνησε η περίοδος του Πλειστόκαινου με τους παγετώνες.

Ο Μαστόδοντας ήταν γιγάντιο θηλαστικό και μπορούσε σε νεαρή ηλικία να φτάσει και να ξεπεράσει τα 3,5 μέτρα ύψος και τους 6 τόνους βάρος. Η ονομασία του οφείλεται στο ότι τα δόντια τους είχαν διάσπαρτα φύματα που έμοιαζαν με μαστάρια και με αυτόν τον τρόπο άλεθαν την τροφή τους. Καθώς το είδος εξελισσόταν, τα φύματα αυτά μπήκαν στη σειρά και το είδος ονομάστηκε ζυγολόφοντον. Ήταν φυτοφάγος και έτρωγε φύλλα και φρέσκους βλαστούς.

Ο Μαστόδοντας θα πρέπει να αναφερθεί πως διαφέρει από τα μαμούθ και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούσε τροφή για τον άνθρωπο. Ο μαστόδοντας και τα μαμούθ κατατάσσονται στην Τάξη Προβοσκίδες, που περιλαμβάνει την οικογένεια Ελεφαντίδες (ελέφαντες και μαμούθ), αλλά ο μαστόδοντας τρεφόταν με φύλα δέντρων, καρπούς δέντρων, και βλαστούς φυτών βρισκόμενους γενικά σε μεγάλο ύψος και δεν κατατάσσεται στην οικογένεια Ελεφαντίδες, ενώ το μαμούθ τρεφόταν με βόσκηση χαμηλής βλάστησης (χόρτα κλπ).


Ίχνη και τμηματικά ευρήματα έχουν εντοπιστεί στη Ρουμανία, τη Σλοβενία και γενικότερα στην περιοχή των Βαλκανίων, με νεότερη ανακάλυψη αυτή στις 23 Ιουλίου 2007 στη Μηλιά Γρεβενών, από την ομάδα της δόκτωρος Παλαιοντολογίας και επίκουρης καθηγήτριας στο Τμήμα Γεωλογίας του ΑΠΘ Ευαγγελιας Τσουκαλά, ζεύγους χαυλιόδοντων μήκους 5 μέτρων και γεωλογικής ηλικίας 2,5 εκατομμυρίων ετών[1], το τμήμα του εμπρόσθιου σκελετού που περιλαμβάνει την κερκίδα και την ωλένη, αλλά και την κάτω γνάθο με τα δόντια σε πολύ καλή κατάσταση, καθιστώντας τη συγκεκριμένη ανακάλυψη από τις σπουδαιότερες στον τομέα αυτό.

Στην ίδια τοποθεσία έχουν βρεθεί επίσης ρινόκεροι, βοοειδή ελαφοειδή ιππάρια, μαχαιρόδοντες κ.ά.

 

Ο θυλακόσμιλος



Θυλακόσμιλος είναι το όνομα ενός γένους μαχαιρόδοντων μαρσιποφόρων θηρευτών που πρωτοεμφανίστηκε κατά την διάρκεια της Μειόκαινου. Τα απολιθώματα του έχουν βρεθεί στην Νότια Αμερική, κυρίως στην Αργεντινή. Είναι ένα από τα πολλά είδη προϊστορικών ζώων που κοινά ονομάζονται σμιλόδοντας. Ο Θυλακόσμιλος δεν ήταν Αιλουροειδές αλλά Μαρσιποφόρο και η ομοιότητα του με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή είναι αποτέλεσμα της συγκλίνουσας εξέλιξης.
περιγραφή


Ο θυλακόσμιλος είχε μεγάλους άνω κυνόδοντες σε σχήμα μαχαιριού και μικρότερους, κοφτερούς κάτω κυνόδοντες. Δεν είχε καθόλου κοπτήρες και τα άλλα δόντια ήταν υπερβολικά μικρά..Υπολογίζεται ότι ζύγιζε 150 κιλά.Η προβούαινα, ο θυλακόσμιλος και το μαρσιποφόρο λιοντάρι ήταν τα μεγαλύτερα σαρκοφάγα μαρσιποφόρα που υπήρξαν. Αντίθετα με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή τα δόντια του μεγάλωναν για όλη την διάρκεια της ζωής του. Επίσης στην κάτω γνάθο είχε δερμάτινες θήκες για να προστατεύουν τα δόντια του όταν κλείνει το στόμα του. Οι αυχενικοί σπόνδυλοι ήταν ιδιαίτερα δυνατοί, παρόμοιοι με αυτούς των αιλουροειδών. Ο θυλακόσμιλος εξαφανίστηκε την πλειόκενο περίοδο την ίδια στιγμή που εμφανίστε ο σμιλόδοντας στην Βόρεια Αμερική.Πιθανόν να εξαφανίστηκε επειδή δεν άντεξε το ανταγωνισμό με τον ανατομικά ανώτερο σμιλόδοντα.


Μεγαθήριο


Το Μεγαθήριο πρέπει να ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά ζώα που περπάτησαν στη γη. Θεωρείται ότι ήταν ένα από τα μεγάλα χερσαία φυτοφάγα και αργοκίνητα θηλαστικά με βάρος περίπου 8 τόνους. Το δέρμα του καλύπτονταν από μαύρα μακριά μαλλιά. Είχε τεράστια νύχια και μπορούσε να περπατήσει στα πίσω πόδια του, χρησιμοποιώντας την ουρά του για να ισορροπήσει. Όταν σηκωνόταν στα πίσω πόδια του ήταν περίπου 6 μέτρα ψηλό.

 

Βασιλόσαυρος


Παρά το όνομα, την εμφάνιση και τον βαρύγδουπο τίτλο «δεινόσαυρος των ωκεανών», ο Βασιλόσαυρος δεν ήταν ερπετό, αλλά είδος κήτους. Ο προϊστορικός πρόγονος της σημερινής φάλαινας έφτανε στα 15-25 μέτρα μήκος και ήταν αναμφίβολα όσο πιο κοντά έχει φτάσει ποτέ η φάλαινα στο σχήμα του φιδιού! Από τα απολιθώματα αλλά και τα μοντέλα που φτιάχνονται στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο Βασιλόσαυρος δεν πρέπει να διέθετε τη γνωστική ικανότητα της σύγχρονης φάλαινας, ούτε και τη δυνατότητα του ηχοεντοπισμού, μπορώντας να πλοηγείται μόνο σε δισδιάστατο κόσμο. Είμαστε όμως στα προϊστορικά χρόνια και η λεία του ήταν πιθανότατα εξίσου πίσω σε όρους εγκεφαλικής ανάπτυξης, οπότε όλα μια χαρά…

Μοσάσαυρος

Στοκχόλμη 

Η ανακάλυψη ενός ολοκληρωμένου και διατηρημένου σε εξαιρετική κατάσταση σκελετού μοσάσαυρου προσφέρει νέα ενδιαφέροντα στοιχεία για ένα από τα πιο μοχθηρά προϊστορικά σαρκοβόρα. Τα νέα ευρήματα κάνουν ειδικούς και μη να χαρακτηρίζουν τους μοσάσαυρους ως τους «Τ.ρεξ των ωκεανών».


Δεινοί κολυμβητές

Οι μοσάσαυροι υπολογίζεται ότι έκαναν δυναμικά την εμφάνιση τους στις θάλασσες πριν από περίπου 85 εκατομμύρια έτη. Ηταν γιγάντια πλάσματα. Το μήκος τους έφτανε τα 17 μέτρα, είχαν βάρος περί τους 20 τόνους ενώ το τεράστιο στόμα τους ήταν γεμάτο με κοφτερά δόντια ορισμένα από τα οποία εκτιμάται ότι είχαν μήκος όσο ένα ανθρώπινο χέρι! Το μόνο μειονέκτημα των μοσάσαυρων, όπως πίστευαν μέχρι σήμερα οι ειδικοί, ήταν πως δεν κινούνταν με ιδιαίτερη ταχύτητα και μάλλον ήταν αρκετά αργοί κολυμβητές.

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν σε μια περιοχή της κεντρικής Ιορδανίας έναν σκελετό μοσάσαυρου στον οποίο είχαν διατηρηθεί τα περιγράμματα των πτερυγίων και της ουράς του αλλά και ορισμένα τμήματα μαλακών ιστών. Ειδικοί του Πανεπιστημίου Lund στη Σουηδία μελέτησαν τα ευρήματα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι μοσάσαυροι όχι μόνο δεν ήταν αργοί αλλά είχαν κολυμβητικές-κυνηγητικές ικανότητες παρόμοιες με εκείνες του καρχαρία. Το πιο σημαντικό εύρημα είναι ένα ουραίο πτερύγιο που σύμφωνα με τους ερευνητές επέτρεπε στους μοσάσαυρους να επιταχύνουν απότομα. Ετσι αν κάποιο θαλάσσιο ον γινόταν στόχος ενός μοσάσαυρου θα ήταν πολύ δύσκολο αν όχι απίθανο να καταφέρει να ξεφύγει.Η νέα μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Science».


Επάνω εικονίζεται μέρος του καλοδιατηρημένου σκελετού που ανακαλύφθηκε στην Ιορδανία και κάτω μια απεικόνιση ενός μοσάσαυρου με βάση τα νέα ευρήματα όπου διακρίνεται το ουραίο πτερύγιο που όπως φαίνεται βοηθούσε το θαλάσσιο τέρας να κινείται πολύ γρήγορα. Credit: Nature

Sarcosuchus

 
΄Εχει διαπιστωθεί ,ότι την εποχή των δεινοσαύρων υπήρχαν γιγάντια είδη κροκοδείλων.
Οι αρχαίοι κροκόδειλοι κυνηγούσαν και στη στεριά και στη θάλασσα.
Μεγάλα ζώα αλλά και πολλά θαλάσσια είδη αποτελούσαν τα θηράματά τους.
Νέα ευρήματα δείχνουν ότι ορισμένοι κροκόδειλοι δεν δίσταζαν να επιτεθούν ακόμη και σε μεγάλους δεινοσαύρους.
Οι μεγαλύτεροι κροκόδειλοι που ζουν σήμερα στον πλανήτη φτάνουν σε μήκος τα επτά μέτρα και σε βάρος τον ένα τόνο. Εχουν ανακαλυφθεί τα απολιθώματα αρκετών αρχαίων ειδών κροκοδείλων που ζούσαν την εποχή των δεινοσαύρων. Ο Sarcosuchus που ζούσε στην Αφρική και τη Νότιο Αμερική είχε μήκος 11.5 μέτρα και βάρος 8 τόνων. ΟDeinosuchus ζούσε στη Βόρειο Αμερική έφτανε σε μήκος τα 12 μέτρα και είχε βάρος 8.5 τόνους. Ο Purussaurus ζούσε στον Αμαζόνιο έφτανε σε μήκος τα 13 μέτρα και σε βάρος τους δέκα τόνους.
 

Νέα ευρήματα (δαγκωνιές σε απολιθώματα) δείχνουν ότι ο Deinosuchus πραγματοποιούσε επιθέσεις σε δεινοσαύρους. Τα νέα ευρήματα μελέτησε ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον Ερνέστο Μπλάνκο, ειδικό στον τομέα της παλαιοβιομηχανικής στο Ινστιτούτο Φυσικής του Μοντεβιδέο. Εκτιμούν ότι ο Deinosuchus έκανε επιθέσεις σε αδρόσαυρους αλλά και σε ορισμένα είδη θεροποδών, την οικογένεια δεινοσαύρων στην οποία ανήκει και ο Τυραννόσαυρος ρεξ. Σύμφωνα με τους ερευνητές ο Deinosuchus άρπαζε με τα τεράστια σαγόνια του τους δεινοσαύρους και κατάφερνε να τους περιστρέφει και ταυτόχρονα να τους διαμελίζει. Οπως είναι ευνόητο το θέαμα ενός γιγάντιου κροκόδειλου να έχει αρπάξει ένα μεγάλο δεινόσαυρο και να τον περιστρέφει μέχρι θανάτου θα ήταν πραγματικά μοναδικό αλλά και κυριολεκτικά τρομακτικό. Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Historical Biology».
 
 


Αρκούδα των σπηλαίων


Οι παγετώνες κάλυψαν τα πάντα και οι αρκούδες, τα λιοντάρια, οι ύαινες, οι λεοπαρδάλεις μαζί με άλλα άγρια ζώα κρύφτηκαν σε βαθιές σπηλιές. Δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν ο κόσμος ήταν καλυμμένος από παχύ στρώμα πάγου, στην Κεντρική Ευρώπη η θερμοκρασία ήταν απαγορευτική για πολλά είδη ζωής και τα ζώα, που έφεραν πλούσιο τρίχωμα για να αντέχουν, μετανάστευαν στην Ελλάδα, όπου οι συνθήκες ήταν καλύτερες.

Στο βορειοδυτικό άκρο του όρους Βόρας στην Πέλλα, εκεί που σήμερα βρίσκονται τα Λουτρά της Αριδαίας, υπήρχαν πριν από 40.000 χρόνια -ίσως και παλιότερα- τουλάχιστον 20 σπηλιές, στις οποίες τα ζώα αυτά βρήκαν ένα ζεστό περιβάλλον, καταφύγιο για να αναπαραχθούν και να εξελιχθούν.

Σήμερα το Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας, όπως έχει ονομαστεί, αποτελεί τον... παράδεισο των σπηλαιολόγων και άλλων ερευνητών που ανακαλύπτουν κομμάτια της προϊστορίας και συνθέτουν το περιβάλλον και τις συνθήκες ζωής μιας άλλης εποχής.

Η αρκούδα των σπηλαίων ήταν στην... καλύτερή της φάση και πέρασε άλλα 30.000 χρόνια -μια που εξαφανίστηκε πριν από 10.000 χρόνια- σε ένα ιδανικό γι αυτή περιβάλλον στην Αρκουδοσπηλιά, μια από τις σημαντικότερες με παλαιοντολογικό ενδιαφέρον.


Απολιθώματα


Οι επιστήμονες ανακάλυψαν απολιθωμένα οστά θηλαστικών σε έξι θαλάμους μέσα σε πολλά τετράγωνα ανασκαφής σε διάφορα βάθη από την επιφάνεια του δαπέδου μέχρι ενάμισι μέτρο, 50 μέτρα από την είσοδο της σπηλιάς, που δεν είναι ακόμη επισκέψιμη, ωστόσο παρουσιάζει εξαιρετικό επιστημονικό ενδιαφέρον.

Στην περιοχή της Αλμωπίας οι επιστήμονες βρήκαν το πλουσιότερο υλικό στη χώρα μας για την αρκούδα των σπηλαίων, ενώ υπάρχουν ακόμη ίχνη από άλλα άγρια ζώα και σπόρους, ωστόσο θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι δεν υπήρχε ανθρώπινη παρουσία - ίσως τα ζώα τούς εκτόπισαν σε άλλα μέρη.

Στον χώρο των Λουτρών Αριδαίας τα τελευταία 15 χρόνια διεξάγεται μια συστηματική παλαιοντολογική ανασκαφή από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, υπό τη διεύθυνση της παλαιοντολόγου, επίκουρης καθηγήτριας, Ευαγγελίας Τσουκαλά και είναι το κατάλληλο σημείο για τη 10η Πανελλήνια Σπηλαιολογική Συνάντηση που γίνεται αυτές τις μέρες εκεί.

«Εχουν βρεθεί περίπου 15.000 απολιθωμένα οστά και το 95% αυτών προέρχονται από αρκούδες των σπηλαίων, ένα είδος που έχει εξαφανιστεί, λόγω προφανώς του ανταγωνισμού με την καφέ αρκούδα», είπε η κ. Τσουκαλά στο «Εθνος» και πρόσθεσε: «Τα σπήλαια της Αλμωπίας αποτελούσαν ιδανικό περιβάλλον για τη χειμερινή νάρκη και την αναπαραγωγή των άγριων ζώων, αφού είχαν καλές συνθήκες διαβίωσης».


Η έρευνα έφερε στο φως άφθονα απολιθωμένα δείγματα της αρκούδας αυτής (Ursus ingressus), κυρίως γαλακτικών δοντιών, και απολιθωμένα οστά νεαρών ζώων, καθώς και άλλων μεγάλων (ύαινα, λεοπάρδαλη, αλεπού, αρτιοδάκτυλα κ.ά.), και μικρών θηλαστικών που έχουν σήμερα εξαφανιστεί και βοηθούν στη γνώση της βιομετρίας, της γεωγραφικής τους εξάπλωσης, καθώς και του παλαιοπεριβάλλοντος όπου αυτά ζούσαν κατά την ανώτερη πλειστοκαινική περίοδο.

ΣΠΗΛΑΙΟΠΑΡΚΟ
Επισκέψεις σε ένα μοναδικής ομορφιάς περιβάλλον

Το Σπηλαιοπάρκο της Αλμωπίας αποτελεί ένα σύμπλεγμα περίπου 20 σπηλαίων, που αναπτύσσονται κυρίως στη βόρεια πλευρά του φαραγγιού που υπάρχει στο ρέμα Νικολάου, σε ένα μοναδικής ομορφιάς περιβάλλον, με καταρράκτες και πολύ πλούσια βλάστηση. Τμήμα του πάρκου διαρρέει ο γνωστός Θερμοπόταμος με το ζεστό νερό, ενώ ξύλινες γέφυρες και μονοπάτια οδηγούν τον επισκέπτη σε σπηλιές και σπηλαιομορφές.

Μόνη επισκέψιμη σπηλιά είναι το Βάραθρο, ένα θεαματικό έγκοιλο βάθους 52 μέτρων, που αξιοποιήθηκε τουριστικά το 2002. Εμφανίζει ενδιαφέροντα διάκοσμο, καθώς και ίχνη κροκαλοπαγούς, υπόλειμμα μιας παλιάς ποτάμιας αναβαθμίδας του Θερμοπόταμου. Στο βαθύτερο σημείο του και πίσω από ένα φυσικό τοίχωμα βρέθηκε σύνολο οστών που ανήκουν σε άνθρωπο. Σύμφωνα με τη μελέτη του ανθρωπολόγου καθηγητή Θ. Πίτσιου, πρόκειται για σκελετό ενός άντρα, ηλικίας 40-50 χρόνων, που έπασχε από μερική αναπηρία, καθώς η παλαιοπαθολογική εξέταση έδειξε παραμόρφωση των οστών της κνήμης και βράχυνση του αριστερού κάτω άκρου.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΑΡΚΟΥΔΩΝ ΣΕ20 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Η αρκούδα των σπηλαίων είναι από τα λίγα ζώα που έχουν εξαφανιστεί κι όμως είναι γνωστά γι αυτή τόσα πολλά στοιχεία, λόγω του μεγάλου αριθμού των απολιθωμένων οστών που έχουν βρεθεί. Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για την προέλευσή της, που παρουσιάζεται σαν μια αδιάκοπη γραμμή για περισσότερα από 5 εκατομμύρια χρόνια.



Η ιστορία της ξεκινά πριν από πάνω από 20 εκατομμύρια χρόνια με τον πρώτο λυκόμορφο πρόγονο που εξελίχθηκε σε διάφορα είδη. Η αρκούδα των σπηλαίων δεν έδωσε απογόνους, αλλά εξαφανίστηκε από την Ευρώπη περίπου πριν από 10.000 χρόνια.

Τα κρανία της αρκούδας των σπηλαίων συχνά λανθασμένα θεωρούνταν ότι ανήκαν σε δράκους και δημιούργησαν τοπικούς θρύλους, μάλιστα σε χάρτες στον Μεσαίωνα η φράση «Δράκοι εδώ» αναφερόταν σε ορεινές περιοχές με σπηλιές.

Τα 20 πιο όμορφα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς του κόσμου

Η φύση χαρίζει απλόχερα στον άνθρωπο πανέμορφες εικόνες. Ο άνθρωπος, κάποιες φορές, και δεν είναι λίγες αυτές, βάζει το χέρι του και το πάει λίγο παρακάτω δημιουργώντας μοναδικές συνθέσεις.

Επιλέξαμε 20 από τους εκατοντάδες πανέμορφους προορισμούς που υπάρχουν στον πλανήτη μας με κριτήριο την ομορφιά της φύσης ή δημιουργήματα του ανθρώπου. Κάποιες φορές συνδυάζονται και τα δύο μαζί…

Άνγκορ, Καμπότζη

Η τοποθεσία αυτή, που είναι αφιερωμένη στον ινδουιστικό θεό Βίσνου, περιέχει τα απομεινάρια της αυτοκρατορίας των Χμερ διασκορπισμένα μέσα στις ζούγκλες της Καμπότζης. Το πιο διάσημο μνημείο (ανάμεσα σε άλλα εκατό) είναι ο ναός Άνγκορ Βατ. Το 2000, οι αρχές της Καμπότζης επέτρεψαν στους συντελεστές της ταινίας Tomb Raider να γυρίσουν σκηνές στην περιοχή, με τον όρο να μην υπάρξουν πυροβολισμοί.



Ακρόπολη, Ελλάδα


Ο πανάρχαιος Ελληνικός ναός χτίστηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. και συνεχίστηκε να βελτιώνεται στο πέρασμα των χρόνων από τους εύπορους πολίτες της Αθήνας. Παρά τις συνεχείς καταστροφές που υπέστη από τους Βυζαντινούς, τους Βενετούς και τους Τούρκους, η τοποθεσία παραμένει μαγευτική και επιβλητική.

Μπαγκάν, Μιανμάρ



Ναι, βρίσκεται ακόμα στη λίστα των υποψήφιων μνημείων της ΟΥΝΕΣΚΟ. Όμως, καθώς η Μιανμάρ ανοίγει τα μνημεία της στους τουρίστες, η προστασία τους είναι πιο σημαντική από ποτέ. Αυτό το τεράστιο βουδιστικό σύμπλεγμα ήταν η πρωτεύουσα του πρώτου βασιλείου της Μυανμάρ και περιέχει πάνω από 2.500 μνημεία, πολλά απ’ τα οποία θεμελιώθηκαν το 10ο αιώνα.

Νησιά Γκαλαπάγκος, Εκουαδόρ



Το πανέμορφο αυτό αρχιπέλαγος βρίσκεται στον Ειρηνικό ωκεανό. Ήταν από τις πρώτες τοποθεσίες που μπήκαν στη λίστα της ΟΥΝΕΣΚΟ το 1970 και περιγραφόταν από τον Κάρολο Δαρβίνο ως «ένας μικρός κόσμος». Πέραν των πολλών ειδών που βρίσκονται εκεί (και που έχουν μείνει απαράλλαχτα για αιώνες), τα τρία ωκεάνια ρεύματα της περιοχής προσελκύουν μια μεγάλη ποικιλία θαλάσσιων ειδών.

Εθνικό πάρκο Γκορέμε, Καππαδοκία, Τουρκία



Η φυσική διάβρωση ήταν ο γλύπτης της κοιλάδας Γκορέμε· οι άνθρωποι σκάλισαν με τη σειρά τους πολλά ιερά, τα οποία είναι σαφή δείγματα της μετα-εικονοκλαστικής βυζαντινής τέχνης. Στην τοποθεσία μπορείτε να δείτε πολλά αρχαία χωριά και υπόγειες πόλεις που ανάγονται στον 4ο αιώνα μ.Χ.

Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος, Αυστραλία



Ο μεγαλύτερος κοραλλιογενής ύφαλος του πλανήτη αποτελείται από περισσότερους από 3.000 ξεχωριστούς υφάλους, οι οποίοι είναι διαμοιρασμένοι σε περισσότερα από εξακόσια νησιά. Είναι τόσο μεγάλος που είναι ορατός από το διάστημα. Αν και η περιοχή προστατεύεται από το 1981, η κλιματική αλλαγή κατέστρεψε περισσότερα από τα μισά κοράλλια της.

Χαμπί, Ινδία



Αν και το Ταζ Μαχάλ είναι η πιο διάσημη τοποθεσία παγκόσμιας κληρονομιάς της Ινδίας, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τη γοητεία του λιγότερο γνωστού Χαμπί. Η αχανής αυτή ομάδα μνημείων βρίσκεται ανάμεσα σε φυτείες μπανάνας και ήταν η πρωτεύουσα του τελευταίου μεγάλου ινδουιστικού βασιλείου των Vijayanagara το 14ο αιώνα. Μη χάσετε τους στάβλους ελεφάντων, το Πέτρινο Άρμα (Καλίνα Ράθα) και τον πανύψηλο ναό Βιρουπάξα.

Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού, Βραζιλία και Αργεντινή



Αυτός ο πανέμορφος ημικυκλικός καταρράκτης, που σχηματίζει τα σύνορα Αργεντινής και Βραζιλίας, έχει διάμετρο που υπερβαίνει τα 300 μέτρα και ύψος μέχρι και 80. Το τροπικό δάσος που περικλείει τους καταρράκτες φιλοξενεί κροκόδειλους καϊμάν, κοάτι και ιαγουάρους.

Εθνικό Πάρκο Γκλασιάρες, Αργεντινή



Αυτό το πάρκο της Παταγονίας περιέχει το μεγαλύτερο μανδύα πάγου του κόσμου (εκτός Ανταρκτικής) και είναι ένα από τα ιδανικότερα μέρη του πλανήτη για να παρακολουθήσει κανείς τη δραστηριότητα των παγετώνων. Ο πιο διάσημος παγετώνας είναι ο γαλάζιος Περίτο Μορένο, και μεγάλα παγόβουνα αποκολλημένα από τη μάζα του πέφτουν στα τιρκουάζ νερά της λίμνης Αρχεντίνο.

Μάτσου Πίτσου, Περού



Η ιερή πόλη του Κούσκο είναι αναμφίβολα θαυμάσια, ωστόσο τίποτα δε συγκρίνεται με την ανατολή του ήλιου πάνω από την πόλη του Μάτσου Πίτσου που έκτισαν οι ινδιάνοι Ίνκας τον 15ο αιώνα. Βρίσκεται στα 2.430 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας στο μέσο ενός ορεινού τροπικού δάσους και ήταν από τις λίγες τοποθεσίες που δε λεηλατήθηκαν από τους Ισπανούς εισβολείς. Παραμένει ένα από τα πιο φωτογραφισμένα μέρη του κόσμου έως σήμερα.

Μον-Σαιν-Μισέλ, Γαλλία



Το οχυρωμένο αυτό χωριό, χτισμένο τον 11ο αιώνα σε ένα μικρό νησί στις ακτές της Νορμανδίας, ζει στη σκιά ενός γοτθικού αβαείου αφιερωμένου στον αρχάγγελο Μιχαήλ. Αν το κοιτάξει κανείς από μια συγκεκριμένη γωνία κατά τη διάρκεια της παλίρροιας, το χωριό μοιάζει να επιπλέει στον ωκεανό.

Πέτρα, Ιορδανία



Η Πέτρα είναι στρατηγικά τοποθετημένη ανάμεσα στη Νεκρά και την Ερυθρά Θάλασσα και ήταν η πρωτεύουσα του βασιλείου των Ναβαταίων τον 6ο αιώνα π.Χ. Στη συνέχεια απορροφήθηκε από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και, μετά από έναν καταστροφικό σεισμό που κατέστρεψε το σύστημα διαχείρισης νερού, εγκαταλείφθηκε οριστικά. Παρ’ όλα αυτά, η πόλη της ερήμου, που είναι σκαλισμένη πάνω σε ψαμμιτικά πετρώματα, είναι μια από τις σημαντικότερες αρχαιολογικές τοποθεσίες του κόσμου.

Πυραμίδες της Γκίζας, Αίγυπτος



Το Παλαιό Βασίλειο της Αιγύπτου, που περιλάμβανε τις πυραμίδες και τη μεγαλειώδη Σφίγγα, ήταν ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου και είναι το μοναδικό που σώζεται μέχρι σήμερα. Οι επιβλητικοί αυτοί τάφοι, που είναι θαμμένοι κάτω από τους μεγάλους όγκους των πυραμίδων, είναι εκπληκτικά διατηρημένοι και προσφέρουν μια αξέχαστη εμπειρία.

Νήσος του Πάσχα, Χιλή



Η Νήσος του Πάσχα (ή Χάνγκα Ρόα στη γλώσσα των ιθαγενών) είναι το πιο απομακρυσμένο κατοικημένο νησί του πλανήτη. Η πολυνησιακή κοινωνία που το αποίκισε τον 3ο αιώνα μ.Χ. άφησε αυτά τα εκπληκτικά αγάλματα από βασάλτη, τα οποία είναι πάνω από 800 και βρίσκονται διασκορπισμένα στο νησί.

Εθνικό Πάρκο Σερενγκέτι, Τανζανία



Η πανέμορφη σαβάνα, που βρίσκεται στη βόρεια Τανζανία και τη γειτονική Κένυα, φιλοξενεί πάνω από δύο εκατομμύρια γκνου, ζέβρες και γαζέλες που μεταναστεύουν εκεί (όπως κάνουν και τα ζώα που τρέφονται από τα είδη αυτά) ετησίως. Είναι το μεγαλύτερο εναπομείναν φαινόμενο μετανάστευσης ζώων στον κόσμο.

Σιγκιρίγια, Σρι Λάνκα



Αυτή η αρχαία πόλη, που κατοικείται από τον 3ο αιώνα π.Χ, είναι αναμφισβήτητα το πιο εκπληκτικό θέαμα στο λεγόμενο «πολιτισμικό τρίγωνο» της χώρας. Δίπλα από τη μεγάλη κλίμακα, που οδηγεί στα ερείπια ενός μεγάλου παλατιού, είναι σκαλισμένα νύχια λιονταριού, τα οποία έχουν δώσει στο βουνό το παρωνύμιο «Όρος (ή βράχος) του Λιονταριού». Στην τοποθεσία θα δείτε και πληθώρα επιγραφών στην αρχαία γλώσσα της περιοχής.

Τούλουμ, Μεξικό



Υπάρχουν τουλάχιστον 30 τοποθεσίες με ερείπια από την εποχή των Μάγιας στο Μεξικό και την κεντρική Αμερική. Το Τούλουμ ήταν μια από τις τελευταίες πόλεις που έκτισαν οι Μάγιας και βρίσκεται πάνω σε έναν βράχο με θέα στα τιρκουάζ νερά της Καραϊβικής. Η πόλη κατάφερε να επιβιώσει για 70 χρόνια μετά την κατάκτηση του Μεξικού από τους Ισπανούς.

Βαλέτα, Μάλτα



Η Μάλτα κατακτήθηκε από Φοίνικες, Έλληνες, Καρχηδόνιους, Ρωμαίους, Βυζαντινούς, Άραβες και Ιωαννίτες Ιππότες. Οι τελευταίοι έκτισαν την πόλη της Βαλέτα τον 16ο αιώνα. Η πόλη είναι μια από τις λίγες περιπτώσεις στον κόσμο όπου ένας αστικός σχηματισμός διατηρήθηκε σχεδόν αλώβητος στο πέρασμα του χρόνου. Η τοποθεσία περιέχει 320 μνημεία.

Βενετία, Ιταλία



Η Ιταλία είναι η χώρα που διαθέτει τις περισσότερες τοποθεσίες παγκόσμιας κληρονομιάς, έχοντας στα εδάφη της 47! Η Βενετία ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα και επεκτάθηκε σε περισσότερα από 118 μικρά νησιά. Είναι ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα, όπου ακόμα και τα μικρότερα κτήρια διαθέτουν έργα από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του κόσμου, όπως τον Τζορτζόνε, τον Τιντορέτο, τον Τιτσιάνο και τον Βερονέζε. Επίσης, η Βενετία είναι η μοναδική πόλη πεζών στον κόσμο, με τις γόνδολες να είναι τα μέσα μεταφοράς στα κανάλια.

Πάρκο Γέλοουστοουν, ΗΠΑ



Το Εθνικό Πάρκο Γέλοουστοουν είναι από τα καλύτερα φυσικά θαύματα στις ΗΠΑ, κυρίως λόγω της μεγάλης βιοποικιλότητας. Το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο του κόσμου έχει έκταση 9.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, βρίσκεται στο Γουαϊόμινγκ και μπορείτε να δείτε εκεί τα πιο γνωστά γεωθερμικά φαινόμενα του κόσμου, όπως και αρκούδες, λύκους και βίσωνες.

Διασημα αλυτα μυστηρια που συναρπαζουν

Γύμφωνα με τον Τόμας Μουρ «μόνο μέσα από το μυστήριο και την τρέλα, η ψυχή αναγεννιέται».

Αφήνουμε στην άκρη την τρέλα και μένουμε αποκλειστικά στο μυστήριο, πεδίο που γοητεύει και συναρπάζει την ανθρώπινη νόηση, ακόμα και στην περίπτωση που προκαλεί ανατριχίλες.

Το μυστήριο κεντρίζει το ενδιαφέρον και γίνεται θέμα συζήτησης, δίνει λαβές για θεωρίες και σενάρια, εξάπτει τη φαντασία και εμπνέει την τέχνη. Ιδίως στις περιπτώσεις που όσες προσπάθειες κι αν έγιναν, όσα χρόνια κι αν πέρασαν, διατηρεί τον χαρακτηρισμό του άλυτου.

Η ιστορία κρατά ενίοτε καλά κρυμμένα τα μυστικά της. Κάποια μυστήρια μπορούν να έχουν μακρά διάρκεια ζωής, να μην ξεχνιούνται και να μη λύνονται. Ας δούμε ορισμένα από τα πιο διάσημα και συζητημένα.



Ο βόμβος του Τάος

Το 1997 το Συμβούλιο των Ηνωμένων Πολιτειών ζήτησε από κορυφαίους ειδικούς επιστήμονες όχι μόνο Αμερικανούς, αλλά και από καταξιωμένα διεθνή κέντρα ερευνών, να εντοπίσουν τη πηγή του μακρόσυρτου, χαμηλής συχνότητας, ήχου που άκουγαν οι κάτοικοι και οι επισκέπτες του Τάος, μιας μικρής πόλης στο Νέο Μεξικό. Οι προσπάθειές τους δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Η πηγή του βόμβου του Τάος, ενός ήχου που γίνεται πιο έντονος όταν βραδιάζει, ακούγεται τόσο σε εξωτερικούς όσο και σε εσωτερικούς χώρους και θυμίζει πετρελαιοκίνητη μηχανή αυτοκινήτου απο μακριά, παραμένει ανεξιχνίαστη.

Ακόμα ουδείς μπορεί να προσδιορίσει από πού προέρχεται ο ήχος και γιατί δεν μπορούν να τον ανιχνεύσουν τα ραντάρ και τα μικρόφωνα. Τόσο η φύση, όσο και η πηγή του αποτελούν μυστήριο. Θεωρίες που επιχειρούν να τον εξηγήσουν, υπάρχουν αρκετές. Κάποιοι πιστεύουν ότι έχει να κάνει με το φλοιό της Γης, ο οποίος είναι πιο λεπτός στη συγκεκριμένη περιοχή. Αλλοι είναι πεπεισμένοι ότι σχετίζεται με εξωγήινους, συγκεκριμένα με ένα σκάφος από άλλο πλανήτη που έχει πέσει εδώ κι αιώνες στο συγκεκριμένο σημείο.


Το μυστήριο της Μαύρης Ντάλιας

Το πρωί της 15ης Ιανουαρίου του 1947, η κυρία Μπέρσινγκερ έβγαζε αμέριμνη βόλτα την τρίχρονη κορούλα της, όταν σε πάρκινγκ του Λος Αντζελες έκανε μια αποτρόπαια ανακάλυψη: το σώμα μιας γυναίκας κομμένο στα δύο, από τη μέση και κάτω. Κι από εκεί ξεκίνησε μια ιστορία που έγινε τραγούδι, ταινία και μυθιστόρημα, απασχόλησε εκτενώς τον Τύπο κι έγινε αντικείμενο μιας από τις μεγαλύτερες αστυνομικές έρευνες στην ιστορία του Λος Αντζελες.

Η γυναίκα που κατέληξε βάναυσα δολοφονημένη ήταν η πανέμορφη 22χρονη Ελίζαμπεθ Σορτ, επίδοξη ηθοποιός και μοντέλο, που γοήτευε τους άντρες και φιλοδοξούσε να κάνει την είσοδό της στη σόουμπιζ. Πήρε το όνομα «Η Μαύρη Ντάλια» κυρίως από τις εφημερίδες για τα μαύρα μαλλιά της, που συνήθιζε να στολίζει με λευκά λουλούδια.

Οι έρευνες διήρκεσαν χρόνια και στο πλαίσιο τους η αστυνομία ανέκρινε 10άδες υπόπτους, συγγενείς, φίλους, γείτονες και άντρες που είχαν βρεθεί κοντά στη Σκοτ. Μεταξύ των υπόπτων είχε ανακριθεί και ο Ορσον Ουέλες.

Παρά τις προσπάθειες των αστυνομικών, τις πολυετείς έρευνες, τις χιλιάδες σελίδες των καταθέσεων και τις πιέσεις του Τύπου -εφημερίδες της εποχής προσέφεραν υψηλότατες αμοιβές σε όποιον μπορούσε να δώσει πληροφορίες- ο δολοφόνος δεν βρέθηκε ποτέ.


Ο αθάνατος Κόμης

Μπορεί ένας άνθρωπος να ζήσει για πάντα; Η ιστορία του Κόμη Σεν Ζερμέν, ο οποίος φαίνεται να εμφανίζεται σε πολλές, διαφορετικές περιόδους της ιστορίας και ήταν γνωστός σε διάσημα πρόσωπα, από τον Καζανόβα και τον Βολταίρο μέχρι τον Τζορτζ Ουάσιγκτον, είναι ένα από τα ακλόνητα επιχειρήματα όσων απαντούν θετικά στο ερώτημα.

Κατά πρώτον να ξεκαθαρίσουμε ότι η προσωπικότητά του δεν έχει σε καμία περίπτωση να κάνει με “Αγιο”. Το όνομά του αφορά την προέλευσή του από το Σεν Ζερμέν. Από εκεί και πέρα, η γέννησή του τοποθετείται γύρω στο 1690. Από το 1740 κι ύστερα, ο κόμης ήταν μια διασημότητα της εποχής, ο οποίος ταξίδευε στην Ευρώπη, μπορούσε να μιλήσει σε 12 διαφορετικές γλώσσες, ήταν βιρτουόζος στο βιολί και ολοκληρωμένος ζωγράφος, ενώ είχε βγάλει φήμη και ως αλχημιστής. Το γεγονός επίσης ότι δεν γερνούσε (παραμένει σταθερά σε όλες τις ιστορικές εμφανίσεις του γύρω στα 40-45) του προσέδωσε και τη φήμη ότι κατείχε το μυστικό της αιώνιας ζωής.

Ο θάνατός του τοποθετείται το 1784, ωστόσο έκτοτε εμφανίζεται με τα ίδια χαρακτηριστικά σε άλλες περιόδους του 18ου ή και του 19ου αιώνα. Για παράδειγμα, η κοντέσα του Αντεμάρ αναφέρει σε επιστολές της ότι τον συνάντησε τόσο το 1789, όσο και το 1821. «Αυτός ο άνθρωπος δεν γερνά ποτέ» σχολίαζε. Οπως είχε γράψει γι' αυτόν και ο Βολταίρος «είναι ένας άνθρωπος που ποτέ δεν πεθαίνει και ξέρει τα πάντα».


Τζακ ο αντεροβγάλτης

Ο διασημότερος serial killer όλων των εποχών έδρασε στο βικτοριανό Λονδίνο το 1888 κι έμεινε γνωστός με τον τίτλο «Ο Αντεροβγάλτης», εξαιτίας της υπογραφής που υπήρχε σε ένα γράμμα που έφτασε στην αστυνομία το Σεπτέμβριο του '88 για να αναλάβει την ευθύνη των 11 δολοφονιών -ιερόδουλων- που είχαν τρομοκρατήσει το Λονδίνο της εποχής.

Ο «Αντεροβγάλτης» δολοφόνησε, τρομοκράτησε, κι εξαφανίστηκε, για την ακρίβεια σταμάτησε να σκοτώνει ή κατάφερε με κάποιο τρόπο να εξαφανίσει τα υπόλοιπα θύματά του. Ως παρουσία όμως διατήρησε ηγετικό ρόλο στην ιστορία των κατά συρροή δολοφόνων.

Μέχρι σήμερα κανένα από τα εγκλήματά του δεν έχει λυθεί και κανένα στοιχείο από την αληθινή ταυτότητά του δεν έχει αποκαλυφθεί. Υπάρχουν μόνο αμέτρητες θεωρίες που κρατούν πάνω από ένα αιώνα και εμπλέκουν διάφορα πρόσωπα: από τον γιατρό της βασιλικής οικογένειας ή τον ίδιο τον πρίγκιπα Αλμπερτ Βίκτορ, μέχρι τον ζωγράφο Γουόλτερ Σίκερτ -σύμφωνα με μια σύγχρονη δημοφιλή εκδοχή, την οποία διατύπωσε και η συγγραφέας Πατρίσια Κόρνγουελ στο βιβλίο της «Τζακ ο αντεροβγάλτης: η υπόθεση έκλεισε».


Το μυστήριο της Ιεράς Σινδόνης

Αν η πίστη έχει όλες τις απαντήσεις σε επίπεδο θρησκείας, η επιστήμη δεν έχει καταφέρει να λύσει το μυστήριο της Ιεράς Σινδόνης, που φυλάσσεται στον Καθεδρικό Ναό του Τορίνο. Κάποιοι χριστιανοί πιστεύουν ότι πρόκειται για το πανί που σκέπασε το σώμα του Ιησού μετά τη Σταύρωση, η επιστημονική κοινότητα το αμφισβητεί, τοποθετώντας χρονικά τη δημιουργία του στο Μεσαίωνα.

Μέχρι σήμερα, ωστόσο, οι επιστημονικές έρευνες δεν έχουν καταφέρει να εξηγήσουν πώς η εικόνα ενός άντρα που έχει υποστεί τραυματισμούς από Σταύρωση έχει τυπωθεί στο πανί και γιατί ενώ έχουν γίνει προσπάθειες, δεν κατέστη δυνατή η αναπαραγωγή του.




Η Babushka Lady

Κατά την ανάλυση του διάσημου φιλμ που κατέγραψε τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι το 1963, διαπιστώθηκε η παρουσία μιας γυναίκας με παλτό και μαντίλι στα μαλλιά. Εξαιτίας αυτού του μαντιλιού και του τρόπου με τον οποίο το είχε δέσει στο κεφάλι της, ο Τύπος τη βάφτισε «Babushka Lady».

Η γυναίκα φαίνεται να κρατάει κάτι σαν κάμερα μπροστά στο πρόσωπό της και να έχει πολύ καλή οπτική επαφή με τη σκηνή της δολοφονίας. Η παρουσία της καταγράφεται στον τόπο του εγκλήματος ακόμα και πολύ ώρα μετά, όταν ο περισσότερος κόσμος είχε φύγει. Το FBI απευθύνθηκε δημόσια στη γυναίκα, ζητώντας να εμφανιστεί για να καταθέσει και να δώσει το φωτογραφικό υλικό που είχε στα χέρια της στους αρμόδιους ερευνητές. Εκείνη δεν εμφανίστηκε ποτέ.

Το 1970, η Μπέβερλι Ολιβερ, υποστήριξε πως αυτή είναι η Babushka Lady, όμως κατά τον έλεγχο της ιστορίας της φάνηκε πως έπεφτε σε πολλές αντιφάσεις και αναντιστοιχίες. Τελικά, θεωρήθηκε απλώς μια απάτη. Μέχρι σήμερα, ουδείς γνωρίζει την πραγματική ταυτότητά της και την εξήγηση στο γιατί ποτέ δεν εμφανίστηκε να βοηθήσει τις έρευνες για τον αγαπημένο πρόεδρο της Αμερικής.



Το χειρόγραφο του Βόινιτς

Γραμμένο σε μια άγνωστη γραφή και με εικόνες από φυτά που δεν μπορούν να ταυτιστούν με τα πραγματικά, το Χειρόγραφο του Βόινιτς παραμένει ένα άλυτο μυστήριο. Πήρε το όνομά του από τον παλαιοπώλη Βίλφριντ Βόινιτς, ο οποίος το ανακάλυψε το 1912. Η δημιουργία του τοποθετείται χρονικά μετά το 1400. Θεωρείται πως ανήκει στον Γερμανό αυτοκράτορα Ροδόλφο ΙΙ και ήταν έργο του Ρότζερ Μπέικον.

Στο πέρασμα των χρόνων, παρά τις προσπάθειες γλωσσολόγων και άλλων ειδικών, δεν κατέστη δυνατό να αποκρυπτογραφηθεί το χειρόγραφο, το οποίο κάποιοι θεωρούν εγχειρίδιο αλχημισμού και άλλοι απλώς μια ιστορική φάρσα...


Ο δολοφόνος Zodiac

Σκότωσε τουλάχιστον πέντε ανθρώπους και τραυμάτισε σοβαρά άλλους δύο, ο δολοφόνος που ξεκίνησε να σκορπά τον τρόμο στη Βόρεια Καλιφόρνια τον Δεκέμβριο του 1968 και συνέχισε να σκοτώνει μέχρι τον Οκτώβριο του 1969. Ο Zodiac, καθήλωσε τα μέσα ενημέρωσης κάνοντάς τα μέρος της δολοφονικής δράσης του. Στις εφημερίδες απευθύνονταν οι κρυπτογραφημένες επιστολές του, στις οποίες υποστήριζε πως θα αποκαλύψει την ταυτότητα και τα κίνητρά του, μέσω αυτών απειλούσε ότι θα σκοτώσει αν δεν υπάκουαν στις επιθυμίες του.

Αν και υπήρξαν αρκετοί ύποπτοι, η ταυτότητα του πραγματικού δολοφόνου παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστη, ενώ δεν έχει καταστεί δυνατό να αποκρυπτογραφηθούν οι γρίφοι του, πέρα από κάποια αποσπάσματα με ενοχλητικά φρικαλέα μηνύματα όπως (από την αυθεντική αποκρυπτογράφηση): «I LIKE KILLING PEOPLE BECAUSE IT IS SO MUCH FUN IT IS MORE FUN THAN KILLING WILD GAME IN THE FORREST BECAUSE MAN IS THE MOST DANGEROUE ANAMAL OF ALL TO KILL SOMETHING GIVES ME THE MOST THRILLING EXPERENCE IT IS EVEN BETTER THAN GETTING YOUR ROCKS OFF WITH A GIRL...».



Το «Γουάου!» σήμα

Μια καλοκαιρινή βραδιά του 1977, ο Τζέρι Εμαν, εθελοντής σε υπηρεσία έρευνας για εξωγήινη ζωή στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο έψαχνε στις ραδιοσυχνότητες από το Διάστημα, ελπίζοντας ενδόμυχα να εντοπίσει τυχαία ένα σήμα από εξωγήινους που προσπαθούν να έλθουν σε επαφή.

Το τρελό του όνειρο φαίνεται πως έγινε πραγματικότητα αφού κατέγραψε ένα σήμα, το οποίο φέρει όλα τα χαρακτηριστικά εξωγήινης προέλευσης!

Το σήμα διήρκεσε 72 δευτερόλεπτα, το μέγιστο διάστημα που μπορούσε να καταγράψει ο εξοπλισμός που ο Εμαν χρησιμοποιούσε. Ηταν δυνατό και φαινόταν να έρχεται από ένα μέρος, όπου δεν έχει ποτέ βρεθεί άνθρωπος, κοντά στον αστερισμό του Τοξότη, 120 έτη φωτός μακριά.

Ο εντυπωσιασμένος Εμαν έγραψε τη λέξη «γουάου!» δίπλα στην πρωτότυπη εκτύπωση του σήματος, το οποίο πήρε έκτοτε το όνομα «Το Γουάου σήμα».

Ολες οι προσπάθειες να εντοπιστεί ξανά το σήμα απέτυχαν, το μυστήριο για την προέλευση και τη σημασία του παραμένει άλυτο.



Το πλοίο φάντασμα Mary Celeste

Το εμπορικό ιστιοφόρο Mary Celeste παρέμεινε στην ιστορία ως το κατεξοχήν πλοίο φάντασμα. Το «καταραμένο» πλοίο που είχε ήδη εμπλακεί σε ατυχήματα ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη στις 7 Νοεμβρίου του 1872 για την Τζένοα της Ιταλίας. Σε αυτό επέβαιναν ο έμπειρος κάπτεν Μπριγκς, η γυναίκα του, η κόρη του και πλήρωμα άλλων επτά ανθρώπων.

Τέσσερις εβδομάδες αργότερα βρέθηκε να καταπλέει στα στενά του Γιβραλτάρ. Ουδείς από τους επιβάτες του βρισκόταν στο πλοίο. Αντιθέτως, στη θέση του ήταν το εμπόρευμα, όπως και όλα τα προσωπικά αντικείμενα των επιβαινόντων. Κανείς δεν άκουσε ξανά για αυτούς. Το 1873 βρέθηκαν στην περιοχή δύο βάρκες με έξι πτώματα, που κάποιοι απέδωσαν στους αγνοούμενους του Mary Celeste, ωστόσο δεν υπήρξε ταυτοποίηση.

Το πλοίο πέρασε στην ιστορία και στην τέχνη, έγινε αντικείμενο μύθων, βιβλίων, ταινιών και παραμένει μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο άλυτο θαλασσινό μυστήριο.



Το τέρας του Λοχ Νες

Η ύπαρξή του αμφισβητείται εντόνως και από πολλούς αποδίδεται πια μόνο σε καθαρά εμπορικούς λόγους των παραγόντων της περιοχής που προβάλλουν συστηματικά τις εμφανίσεις του θρυλικού τέρατος ως ατραξιόν για τους τουρίστες. Το ερώτημα εδώ παραμένει αναπάντητο: είναι πραγματικό το τέρας του Λοχ Νες;

Οι τελευταίες έρευνες απαντούν αρνητικά. Το 2009, ειδική ομάδα ερεύνησε το βυθό της λίμνης και το μόνο που βρήκε ήταν αμέτρητα μπαλάκια του γκολφ από τουρίστες που τα χάνουν, καθώς ασκούνται στο αγαπημένο τους άθλημα στην περιοχή.

Ωστόσο στο πέρασμα των χρόνων, υπάρχουν σταθερά και μαρτυρίες αλλά και φωτογραφίες, που φανερώνουν ίχνη ενός παράξενου πλάσματος. Εκανε πρώτη φορά την εμφάνισή του το 1871 και έκτοτε υπάρχουν εκατοντάδες μαρτυρίες όσων το έχουν δει να κινείται αναδυόμενο από τα βάθη του Λοχ Νες.

Κάποιοι πιστεύουν ότι πρόκειται για ένα εξαφανισμένο είδος θαλάσσιου φιδιού, άλλοι για τελευταίο δείγμα δεινοσαύρων, κι άλλοι απλώς για διασκεδαστικό, τουριστικό, μύθο που παραμένει ζωντανός μέσα είτε έξω από το νερό.