Αύγο Δεινοσαύρου 200 ΕΚΑΤ. ΕΤΩΝ ΕΚΚΟΛΑΦΘΗΚΕ σε μουσείο του Βερολίνου!!!

Μια δυσλειτουργία με το σύστημα θέρμανσης του Μουσείου für Naturkunde ( ή Μουσείο Φυσικής Ιστορίας ) είχε κάποιες απρόβλεπτες συνέπειες ,οπως για ενα αυγο Gasosaurus που χρονολογείται από το Ιουρασική περίοδο η οποια έληξε για το ιδιο με την εκκόλαψη του , γεννώντας το πρώτο δεινοσαύρο που βλεπει το φως της ημέρας σε περισσότερα από 100 εκατομμύρια χρόνια.

Το αυγό, το οποίο πιστευαν πως ηταν απολιθωμενο, διατηρήθηκε σε μια μικρή αποθήκη που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο λεβητοστάσιο . Όταν το σύστημα άρχισε να υπερθερμενεται πριν από μερικές εβδομάδες, φαίνεται πως με εναν εκπληκτικο τροπο ξεκινησε και τη διαδικασία επώασης του, με αποτέλεσμα το αυγό να εκκολαφθει .

« Πρόκειται για μια απίστευτη ευκαιρία για την επιστήμη » , εξηγεί Gunther Warburg , παλαιοβιολόγος στο μουσείο . « Ο Gasosaurus έχει χαρακτηριστεί ως ένας σαρκοφάγος δεινόσαυρος tetanuran της οικογένειας θηριοποδων που προέρχονται από την Κίνα . Θα παραμενε ένα μυστήριο , διότι το μόνο που ειχαμε προς μελετη ήταν λίγα ερείπια . Αλλά τώρα έχουμε ένα ολοζωντανο ! Νιώθω σαν να είμαι στο Τζουράσικ Παρκ την ταινία ! » Εξηγεί ο ειδικός , φανερά ενθουσιασμενος .

Το δείγμα έχει ήδη μεταφερθεί στο ζωολογικό κήπο του Βερολίνου , όπου μπορεί να μελετηθεί σε ένα ασφαλές περιβάλλον . Μερικά γεγονότα έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί σχετικά με το πλάσμα , συμπεριλαμβανομένου του μεγέθους και του βάρους που είναι , σύμφωνα με τους ισχυρισμούς (παντα και σε ολα) 41 εκατοστά ύψος, με βάρος 11 κιλά .

Σιβαθήριο

Το Σιβαθήριο ήταν ένα ελαφοειδές,μηρικαστικό,οπληφόρο θηλαστικό.Έμοιαζε περισσότερο με μια μεγάλη,έθσωμη αντιλόπη παρά μεκαμηλοπάρδαλη.Είχε κοντό λαιμό,κοντά άκρα και πλατύ ρύγχος,όπως η άλκη. Το αρσενικό Σιβαθήριο είχε δύο ζεύγη κέρατα επάνω στο κρανίο του.τα δύο κέρατα στο μέτοπο του,ηταν μικρά και κονικά.Το δεύτερομεγαλύτερο ζευγάρι μεγάλωνε επάνω στο ανώτερο σημείο του κρανίου του και διακλαδίζονταν όπως τα ελαφίσια κέρατα.Το Σιβαθήριο είχε δυνατούς ώμους και μυώδη λαιμό για να στηρίζει το κεφάλι του που ηταν βαρύ εξ αιτίας των κεράτων του.Τρέφονταν με άφθονο γρασίδι,επαναφέροντας το εν μασημένο γεύμα του για να το μασήσει και δεύτερη φορά πριν το χωνέψει τελείως.Με τα ελάχιστα αμιντικά όπλα του,το Σιβαθήριο βρίσκονταν σε κίνδυνο να πέσει θύμα του Σμιλόδοντα.

Το αρχαίο είδος κροκόδειλου μήκους εννέα μέτρων και οι ομοιότητες με τον σημερινό απόγονό του

Ένας πρόδρομος του σύγχρονου κροκόδειλου που παραμόνευε σε παράκτια ύδατα και εκβολές ποταμών πριν από περίπου 150 εκατομμύρια χρόνια, είχε μήκος 9.26 μέτρα από το ρύγχος μέχρι την ουρά, σύμφωνα με δημοσίευση διεθνούς ομάδας παλαιοντολόγων .

Η ερευνητική ομάδα με μέλη από έξι χώρες της Ευρώπης εξέτασε εκ νέου την ταξινόμηση των λεγόμενων κορκοδειλομόρφων (crocodylomorphs) του είδους Machimosaurus.

Εξετάζοντας απολιθώματα, απομεινάρια δοντιών και κομμάτια της κάτω γνάθου και του κρανίου που στεγάζονται σε μουσεία, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η οικογένεια Machimosaurus περιλάμβανε τρία είδη στην Ευρώπη και ένα τέταρτο στην περιοχή της σημερινής Αιθιοπίας.

Το μικρότερο από τα τέσσερα είδη, ο ευρωπαϊκός Machimosaurus buffetauti, εκτιμάται πως είχε μήκος 5,8 μέτρα, ενώ το μεγαλύτερο είδος, ο Machimosaurus hugii, επίσης από την Ευρώπη, ήταν περίπου 50 τοις εκατό μεγαλύτερος από το μέγεθος του μακρύτερου κροκοδείλου της σύγχρονης εποχής με μήκος στα 9,26 μέτρα. Οι ερευνητές δεν κατάφεραν να προσδιορίσουν αξιόπιστα το μέγεθος του «μαχιμοσαύρου» της Αιθιοπίας.

Και τα τέσσερα είδη έζησαν κατά την Ύστερη Ιουράσιο, μία περίοδο πριν από περίπου 161 με 145 εκατομμύρια χρόνια, η οποία αποτέλεσε μία περίοδο αναπτυξιακής έκρηξης για την εξέλιξη των κροκοδειλομόρφων. Ωστόσο κατά πάσα πιθανότητα τα τέσσερα είδη δεν ήταν ποτέ σύγχρονα, σύμφωνα με την επιστημονική ομάδα.

Ο Machimosaurus τρεφόταν με θαλάσσιες χελώνες, κολυμπώντας μεγάλες αποστάσεις στην ανοιχτή θάλασσα, αλλά κυνηγώντας κατά κανόνα στις κοντινές ακτές, αρπάζοντας τα πιο διαθέσιμα θηράματα.

Η εξέλιξη του Machimosaurus εμφανίζει ομοιότητες με αυτή των σύγχρονων κροκοδείλων, των οποίων τα είδη αλμυρού νερού είναι πολύ μεγαλύτερα σε μέγεθος και καταλληλότερα για μεγαλύτερες περιοχές, σε σχέση με τα μικρότερα «ξαδέρφια» τους που ζουν κοντά στην ακτή ή σε φρέσκο ​​νερό.

Η στικτή ύαινα των σπηλαίων

Την τελευταία περίοδο της Εποχής των Παγετώνων, πριν από περίπου 30.000 χρόνια, οι ύαινες, ανάμεσα σε άλλα ζώα, εξαφανίστηκαν από την Ευρώπη, λόγω κυρίως του σφοδρού ψύχους. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με μελέτες, το κλίμα ήταν ηπιότερο κατά τη διάρκεια των παγετώνων των τελευταίων εκατοντάδων χιλιάδων ετών, με αποτέλεσμα η χώρα μας να λειτουργήσει ως καταφύγιο των ζώων θερμών κλιμάτων που κατάφεραν να επιβιώσουν, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μέχρι να εξαφανιστούν. Ένα από τα τελευταία τους καταφύγια το βρήκαν τα άγρια αυτά σαρκοβόρα θηλαστικά στην περιοχή του Κιλκίς κι εκεί επιστρέφουν σήμερα για να αφηγηθούν τη συναρπαστική ιστορία τους.

Η ηλικία της στικτής ύαινας των σπηλαίων (Crocuta crocuta spelaea), ίχνη της οποίας εντοπίστηκαν στο Κιλκίς, προσδιορίστηκε με βάση τη χρονολόγηση της αδαμαντίνης του δοντιού της σε περίπου 15.000 χρόνια (ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», δρ Γ. Μπασιάκος). Αυτόν τον καιρό ολοκληρώνεται η προετοιμασία για την παρουσίαση της Παλαιοντολογικής Έκθεσης στο δημοτικό κτίριο στο Λόφο του Κιλκίς. Το έργο, που υπολογίζεται να ολοκληρωθεί το Μάιο, πραγματοποιείται με τη συνεργασία του δήμου Κιλκίς και της ομάδας της αναπληρώτριας καθηγήτριας στο Τμήμα Γεωλογίας του ΑΠΘ Ευαγγελίας Τσουκαλά. Ήδη ολοκληρώθηκαν οι οικοδομικές εργασίες, ενώ αυτό το διάστημα γίνεται η μεταφορά επίπλων και η υπόλοιπη διαμόρφωση του χώρου, που καλύπτει έκταση 200 τ.μ., προκειμένου να γίνει στη συνέχεια η τοποθέτηση των εκθεμάτων. Με τη λειτουργία της έκθεσης, η περιοχή αυτή αναμένεται να γίνει πόλος έλξης για επισκέπτες που ενδιαφέρονται για την παλαιοντολογία και φυσικά τα παιδιά, καθώς εκεί βρίσκεται και το σπήλαιο του Αγίου Γεωργίου Κιλκίς, ανάμεσα στα πιο σημαντικά αξιοποιημένα σπήλαια της Ελλάδας, που σύμφωνα με τους ειδικούς αποτελούσε το μοναδικό άντρο υαινών στην Ελλάδα.

Ένα μεγάλου μεγέθους ομοίωμα στικτής ύαινας των σπηλαίων με πραγματική γούνα, τοποθετημένο πάνω σε διαδραστικό, εκπαιδευτικό τραπέζι από την Ολλανδία (Dick Mol), θα αποτελεί το βασικό έκθεμα της Παλαιοντολογικής Έκθεσης. Ενα άλλο, αδιάβροχο ομοίωμα ύαινας, που αναπαριστάνει μια στιγμή της ζωής της που κουβαλάει τροφή για τα μικρά της μέσα στη σπηλιά, έχει ήδη τοποθετηθεί στην παλιά φυσική είσοδο του σπηλαίου, στη μεγάλη αίθουσα, εντυπωσιάζοντας τους επισκέπτες που συνειδητοποιούν ότι βρίσκονται στον ίδιο χώρο που κατοικούσε το ζώο κάνοντάς τους να ταξιδέψουν στο διαφορετικό παρελθόν μέχρι πριν από 30.000 χρόνια. Τα δύο ομοιώματα έφτιαξε ο Βασίλης Μιχαηλίδης (Μουσείο Μαμούθ, Σπήλαιο, Πάρκο Δεινοσαύρων, Ωραιόκαστρο), ο οποίος και τα παραχώρησε στον δήμο Κιλκίς.

«Πρόκειται για ένα καταπληκτικό διαδραστικό τραπέζι, στο οποίο υπάρχουν μπρούτζινα κρανία από μεγάλα σαρκοφάγα (λύκος, ύαινα, λιοντάρι, μαχαιρόδοντας), ώστε να μπορούν τα παιδιά να τα αγγίζουν και να βρίσκουν ανατομικές διαφορές, για παράδειγμα ανάμεσα στους κυνόδοντες ύαινας και αρκούδας, στους πριονωτούς του μαχαιρόδοντα, ενώ παράλληλα ακούγονται ήχοι ζώων», εξηγεί στον «ΑτΚ» η κ. Τσουκαλά, ερευνήτρια με πλούσιο έργο πολλών δεκαετιών στο χώρο της.

Ο Μαστόδοντας

Ο Μαστόδοντας είναι πρόγονος των ελεφάντων ο οποίος έζησε στην περίοδο του Πλειόκαινου (2,5 εως και 3,5 εκατομμύρια χρόνια πριν) και εξαφανίστηκε όταν ξεκίνησε η περίοδος του Πλειστόκαινου με τους παγετώνες.

Ο Μαστόδοντας ήταν γιγάντιο θηλαστικό και μπορούσε σε νεαρή ηλικία να φτάσει και να ξεπεράσει τα 3,5 μέτρα ύψος και τους 6 τόνους βάρος. Η ονομασία του οφείλεται στο ότι τα δόντια τους είχαν διάσπαρτα φύματα που έμοιαζαν με μαστάρια και με αυτόν τον τρόπο άλεθαν την τροφή τους. Καθώς το είδος εξελισσόταν, τα φύματα αυτά μπήκαν στη σειρά και το είδος ονομάστηκε ζυγολόφοντον. Ήταν φυτοφάγος και έτρωγε φύλλα και φρέσκους βλαστούς.

Ο Μαστόδοντας θα πρέπει να αναφερθεί πως διαφέρει από τα μαμούθ και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούσε τροφή για τον άνθρωπο. Ο μαστόδοντας και τα μαμούθ κατατάσσονται στην Τάξη Προβοσκίδες, που περιλαμβάνει την οικογένεια Ελεφαντίδες (ελέφαντες και μαμούθ), αλλά ο μαστόδοντας τρεφόταν με φύλα δέντρων, καρπούς δέντρων, και βλαστούς φυτών βρισκόμενους γενικά σε μεγάλο ύψος και δεν κατατάσσεται στην οικογένεια Ελεφαντίδες, ενώ το μαμούθ τρεφόταν με βόσκηση χαμηλής βλάστησης (χόρτα κλπ).

Ίχνη και τμηματικά ευρήματα έχουν εντοπιστεί στη Ρουμανία, τη Σλοβενία και γενικότερα στην περιοχή των Βαλκανίων, με νεότερη ανακάλυψη αυτή στις 23 Ιουλίου 2007 στη Μηλιά Γρεβενών, από την ομάδα της δόκτωρος Παλαιοντολογίας και επίκουρης καθηγήτριας στο Τμήμα Γεωλογίας του ΑΠΘ Ευαγγελιας Τσουκαλά, ζεύγους χαυλιόδοντων μήκους 5 μέτρων και γεωλογικής ηλικίας 2,5 εκατομμυρίων ετών[1], το τμήμα του εμπρόσθιου σκελετού που περιλαμβάνει την κερκίδα και την ωλένη, αλλά και την κάτω γνάθο με τα δόντια σε πολύ καλή κατάσταση, καθιστώντας τη συγκεκριμένη ανακάλυψη από τις σπουδαιότερες στον τομέα αυτό.

Στην ίδια τοποθεσία έχουν βρεθεί επίσης ρινόκεροι, βοοειδή ελαφοειδή ιππάρια, μαχαιρόδοντες κ.ά.

 

Ο θυλακόσμιλος

Θυλακόσμιλος είναι το όνομα ενός γένους μαχαιρόδοντων μαρσιποφόρων θηρευτών που πρωτοεμφανίστηκε κατά την διάρκεια της Μειόκαινου. Τα απολιθώματα του έχουν βρεθεί στην Νότια Αμερική, κυρίως στην Αργεντινή. Είναι ένα από τα πολλά είδη προϊστορικών ζώων που κοινά ονομάζονται σμιλόδοντας. Ο Θυλακόσμιλος δεν ήταν Αιλουροειδές αλλά Μαρσιποφόρο και η ομοιότητα του με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή είναι αποτέλεσμα της συγκλίνουσας εξέλιξης.
περιγραφή

Ο θυλακόσμιλος είχε μεγάλους άνω κυνόδοντες σε σχήμα μαχαιριού και μικρότερους, κοφτερούς κάτω κυνόδοντες. Δεν είχε καθόλου κοπτήρες και τα άλλα δόντια ήταν υπερβολικά μικρά..Υπολογίζεται ότι ζύγιζε 150 κιλά.Η προβούαινα, ο θυλακόσμιλος και το μαρσιποφόρο λιοντάρι ήταν τα μεγαλύτερα σαρκοφάγα μαρσιποφόρα που υπήρξαν. Αντίθετα με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή τα δόντια του μεγάλωναν για όλη την διάρκεια της ζωής του. Επίσης στην κάτω γνάθο είχε δερμάτινες θήκες για να προστατεύουν τα δόντια του όταν κλείνει το στόμα του. Οι αυχενικοί σπόνδυλοι ήταν ιδιαίτερα δυνατοί, παρόμοιοι με αυτούς των αιλουροειδών. Ο θυλακόσμιλος εξαφανίστηκε την πλειόκενο περίοδο την ίδια στιγμή που εμφανίστε ο σμιλόδοντας στην Βόρεια Αμερική.Πιθανόν να εξαφανίστηκε επειδή δεν άντεξε το ανταγωνισμό με τον ανατομικά ανώτερο σμιλόδοντα.

Μεγαθήριο

Το Μεγαθήριο πρέπει να ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά ζώα που περπάτησαν στη γη. Θεωρείται ότι ήταν ένα από τα μεγάλα χερσαία φυτοφάγα και αργοκίνητα θηλαστικά με βάρος περίπου 8 τόνους. Το δέρμα του καλύπτονταν από μαύρα μακριά μαλλιά. Είχε τεράστια νύχια και μπορούσε να περπατήσει στα πίσω πόδια του, χρησιμοποιώντας την ουρά του για να ισορροπήσει. Όταν σηκωνόταν στα πίσω πόδια του ήταν περίπου 6 μέτρα ψηλό.

 

Βασιλόσαυρος

Παρά το όνομα, την εμφάνιση και τον βαρύγδουπο τίτλο «δεινόσαυρος των ωκεανών», ο Βασιλόσαυρος δεν ήταν ερπετό, αλλά είδος κήτους. Ο προϊστορικός πρόγονος της σημερινής φάλαινας έφτανε στα 15-25 μέτρα μήκος και ήταν αναμφίβολα όσο πιο κοντά έχει φτάσει ποτέ η φάλαινα στο σχήμα του φιδιού! Από τα απολιθώματα αλλά και τα μοντέλα που φτιάχνονται στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο Βασιλόσαυρος δεν πρέπει να διέθετε τη γνωστική ικανότητα της σύγχρονης φάλαινας, ούτε και τη δυνατότητα του ηχοεντοπισμού, μπορώντας να πλοηγείται μόνο σε δισδιάστατο κόσμο. Είμαστε όμως στα προϊστορικά χρόνια και η λεία του ήταν πιθανότατα εξίσου πίσω σε όρους εγκεφαλικής ανάπτυξης, οπότε όλα μια χαρά…

Μοσάσαυρος

Στοκχόλμη 

Η ανακάλυψη ενός ολοκληρωμένου και διατηρημένου σε εξαιρετική κατάσταση σκελετού μοσάσαυρου προσφέρει νέα ενδιαφέροντα στοιχεία για ένα από τα πιο μοχθηρά προϊστορικά σαρκοβόρα. Τα νέα ευρήματα κάνουν ειδικούς και μη να χαρακτηρίζουν τους μοσάσαυρους ως τους «Τ.ρεξ των ωκεανών».

Δεινοί κολυμβητές

Οι μοσάσαυροι υπολογίζεται ότι έκαναν δυναμικά την εμφάνιση τους στις θάλασσες πριν από περίπου 85 εκατομμύρια έτη. Ηταν γιγάντια πλάσματα. Το μήκος τους έφτανε τα 17 μέτρα, είχαν βάρος περί τους 20 τόνους ενώ το τεράστιο στόμα τους ήταν γεμάτο με κοφτερά δόντια ορισμένα από τα οποία εκτιμάται ότι είχαν μήκος όσο ένα ανθρώπινο χέρι! Το μόνο μειονέκτημα των μοσάσαυρων, όπως πίστευαν μέχρι σήμερα οι ειδικοί, ήταν πως δεν κινούνταν με ιδιαίτερη ταχύτητα και μάλλον ήταν αρκετά αργοί κολυμβητές.

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν σε μια περιοχή της κεντρικής Ιορδανίας έναν σκελετό μοσάσαυρου στον οποίο είχαν διατηρηθεί τα περιγράμματα των πτερυγίων και της ουράς του αλλά και ορισμένα τμήματα μαλακών ιστών. Ειδικοί του Πανεπιστημίου Lund στη Σουηδία μελέτησαν τα ευρήματα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι μοσάσαυροι όχι μόνο δεν ήταν αργοί αλλά είχαν κολυμβητικές-κυνηγητικές ικανότητες παρόμοιες με εκείνες του καρχαρία. Το πιο σημαντικό εύρημα είναι ένα ουραίο πτερύγιο που σύμφωνα με τους ερευνητές επέτρεπε στους μοσάσαυρους να επιταχύνουν απότομα. Ετσι αν κάποιο θαλάσσιο ον γινόταν στόχος ενός μοσάσαυρου θα ήταν πολύ δύσκολο αν όχι απίθανο να καταφέρει να ξεφύγει.Η νέα μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Science».

Επάνω εικονίζεται μέρος του καλοδιατηρημένου σκελετού που ανακαλύφθηκε στην Ιορδανία και κάτω μια απεικόνιση ενός μοσάσαυρου με βάση τα νέα ευρήματα όπου διακρίνεται το ουραίο πτερύγιο που όπως φαίνεται βοηθούσε το θαλάσσιο τέρας να κινείται πολύ γρήγορα. Credit: Nature

Sarcosuchus

 

΄Εχει διαπιστωθεί ,ότι την εποχή των δεινοσαύρων υπήρχαν γιγάντια είδη κροκοδείλων.
Οι αρχαίοι κροκόδειλοι κυνηγούσαν και στη στεριά και στη θάλασσα.
Μεγάλα ζώα αλλά και πολλά θαλάσσια είδη αποτελούσαν τα θηράματά τους.
Νέα ευρήματα δείχνουν ότι ορισμένοι κροκόδειλοι δεν δίσταζαν να επιτεθούν ακόμη και σε μεγάλους δεινοσαύρους.
Οι μεγαλύτεροι κροκόδειλοι που ζουν σήμερα στον πλανήτη φτάνουν σε μήκος τα επτά μέτρα και σε βάρος τον ένα τόνο. Εχουν ανακαλυφθεί τα απολιθώματα αρκετών αρχαίων ειδών κροκοδείλων που ζούσαν την εποχή των δεινοσαύρων. Ο Sarcosuchus που ζούσε στην Αφρική και τη Νότιο Αμερική είχε μήκος 11.5 μέτρα και βάρος 8 τόνων. ΟDeinosuchus ζούσε στη Βόρειο Αμερική έφτανε σε μήκος τα 12 μέτρα και είχε βάρος 8.5 τόνους. Ο Purussaurus ζούσε στον Αμαζόνιο έφτανε σε μήκος τα 13 μέτρα και σε βάρος τους δέκα τόνους.

 

Νέα ευρήματα (δαγκωνιές σε απολιθώματα) δείχνουν ότι ο Deinosuchus πραγματοποιούσε επιθέσεις σε δεινοσαύρους. Τα νέα ευρήματα μελέτησε ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον Ερνέστο Μπλάνκο, ειδικό στον τομέα της παλαιοβιομηχανικής στο Ινστιτούτο Φυσικής του Μοντεβιδέο. Εκτιμούν ότι ο Deinosuchus έκανε επιθέσεις σε αδρόσαυρους αλλά και σε ορισμένα είδη θεροποδών, την οικογένεια δεινοσαύρων στην οποία ανήκει και ο Τυραννόσαυρος ρεξ. Σύμφωνα με τους ερευνητές ο Deinosuchus άρπαζε με τα τεράστια σαγόνια του τους δεινοσαύρους και κατάφερνε να τους περιστρέφει και ταυτόχρονα να τους διαμελίζει. Οπως είναι ευνόητο το θέαμα ενός γιγάντιου κροκόδειλου να έχει αρπάξει ένα μεγάλο δεινόσαυρο και να τον περιστρέφει μέχρι θανάτου θα ήταν πραγματικά μοναδικό αλλά και κυριολεκτικά τρομακτικό. Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Historical Biology».

 

 

Coelodonta (τριχωτός ρινόκερος)

Μαλλιαρά θηλαστικά που είχαν προσαρμοστεί στο ψύχος των βουνών και της Αρκτικής βρήκαν την ευκαιρία να κατακτήσουν τον κόσμο όταν ήρθε η εποχή των παγετώνων. Η νέα αυτή θεωρία βασίζεται στην ανακάλυψη ενός τριχωτού ρινόκερου που ζούσε στα παγωμένα υψίπεδα του Θιβέτ πριν από 3,6 εκ. χρόνια.

Το άγνωστο ως σήμερα παχύδερμo έβοσκε στα παγωμένα οροπέδια όταν ο πλανήτης ήταν σχετικά ζεστός, πολύ πριν εξαπλωθούν στην Ασία και την Ευρώπη οι γιγάντιοι, τριχωτοί ρινόκεροι που γνωρίζουμε από τα απολιθώματα της εποχής των παγετώνων.

Και αυτό σημαίνει ότι κι άλλα μεγαλόσωμα, τριχωτά θηλαστικά της εποχής των παγετώνων μπορεί να προήλθαν από τα βουνά ή άλλες κρύες περιοχές, εικάζουν οι ερευνητές που υπογράφουν τη δημοσίευση στο Science.

«Η εξαφάνιση των γιγάντων της εποχής των παγετώνων, όπως τα τριχωτά μαμούθ, οι γιγάντιοι βραδύποδες και τα σπαθόδοντα αιλουροειδή, έχει μελετηθεί εκτενώς μέχρι σήμερα. Πολύ λιγότερα είναι όμως γνωστά για την προέλευση αυτών των γιγάντων» αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους οι ερευνητές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Κομητείας της Καλιφόρνια.

«Το υψίπεδο του Θιβέτ ενδέχεται να ήταν ένα ακόμα λίκνο για τους γίγαντες της εποχής των παγετώνων» επισημαίνουν.

«Παγωμένα μέρη, όπως το Θιβέτ, η Αρκτική και η Ανταρκτική, είναι οι περιοχές όπου θα γίνουν στο μέλλον οι πιο αναπάντεχες αποκαλύψεις» προβλέπει ο Ζιαομίνγκ Ουάνγκ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Αρκούδα των σπηλαίων

Οι παγετώνες κάλυψαν τα πάντα και οι αρκούδες, τα λιοντάρια, οι ύαινες, οι λεοπαρδάλεις μαζί με άλλα άγρια ζώα κρύφτηκαν σε βαθιές σπηλιές. Δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν ο κόσμος ήταν καλυμμένος από παχύ στρώμα πάγου, στην Κεντρική Ευρώπη η θερμοκρασία ήταν απαγορευτική για πολλά είδη ζωής και τα ζώα, που έφεραν πλούσιο τρίχωμα για να αντέχουν, μετανάστευαν στην Ελλάδα, όπου οι συνθήκες ήταν καλύτερες.

Στο βορειοδυτικό άκρο του όρους Βόρας στην Πέλλα, εκεί που σήμερα βρίσκονται τα Λουτρά της Αριδαίας, υπήρχαν πριν από 40.000 χρόνια -ίσως και παλιότερα- τουλάχιστον 20 σπηλιές, στις οποίες τα ζώα αυτά βρήκαν ένα ζεστό περιβάλλον, καταφύγιο για να αναπαραχθούν και να εξελιχθούν.

Σήμερα το Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας, όπως έχει ονομαστεί, αποτελεί τον... παράδεισο των σπηλαιολόγων και άλλων ερευνητών που ανακαλύπτουν κομμάτια της προϊστορίας και συνθέτουν το περιβάλλον και τις συνθήκες ζωής μιας άλλης εποχής.

Η αρκούδα των σπηλαίων ήταν στην... καλύτερή της φάση και πέρασε άλλα 30.000 χρόνια -μια που εξαφανίστηκε πριν από 10.000 χρόνια- σε ένα ιδανικό γι αυτή περιβάλλον στην Αρκουδοσπηλιά, μια από τις σημαντικότερες με παλαιοντολογικό ενδιαφέρον.

Απολιθώματα

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν απολιθωμένα οστά θηλαστικών σε έξι θαλάμους μέσα σε πολλά τετράγωνα ανασκαφής σε διάφορα βάθη από την επιφάνεια του δαπέδου μέχρι ενάμισι μέτρο, 50 μέτρα από την είσοδο της σπηλιάς, που δεν είναι ακόμη επισκέψιμη, ωστόσο παρουσιάζει εξαιρετικό επιστημονικό ενδιαφέρον.

Στην περιοχή της Αλμωπίας οι επιστήμονες βρήκαν το πλουσιότερο υλικό στη χώρα μας για την αρκούδα των σπηλαίων, ενώ υπάρχουν ακόμη ίχνη από άλλα άγρια ζώα και σπόρους, ωστόσο θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι δεν υπήρχε ανθρώπινη παρουσία - ίσως τα ζώα τούς εκτόπισαν σε άλλα μέρη.

Στον χώρο των Λουτρών Αριδαίας τα τελευταία 15 χρόνια διεξάγεται μια συστηματική παλαιοντολογική ανασκαφή από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, υπό τη διεύθυνση της παλαιοντολόγου, επίκουρης καθηγήτριας, Ευαγγελίας Τσουκαλά και είναι το κατάλληλο σημείο για τη 10η Πανελλήνια Σπηλαιολογική Συνάντηση που γίνεται αυτές τις μέρες εκεί.

«Εχουν βρεθεί περίπου 15.000 απολιθωμένα οστά και το 95% αυτών προέρχονται από αρκούδες των σπηλαίων, ένα είδος που έχει εξαφανιστεί, λόγω προφανώς του ανταγωνισμού με την καφέ αρκούδα», είπε η κ. Τσουκαλά στο «Εθνος» και πρόσθεσε: «Τα σπήλαια της Αλμωπίας αποτελούσαν ιδανικό περιβάλλον για τη χειμερινή νάρκη και την αναπαραγωγή των άγριων ζώων, αφού είχαν καλές συνθήκες διαβίωσης».

Η έρευνα έφερε στο φως άφθονα απολιθωμένα δείγματα της αρκούδας αυτής (Ursus ingressus), κυρίως γαλακτικών δοντιών, και απολιθωμένα οστά νεαρών ζώων, καθώς και άλλων μεγάλων (ύαινα, λεοπάρδαλη, αλεπού, αρτιοδάκτυλα κ.ά.), και μικρών θηλαστικών που έχουν σήμερα εξαφανιστεί και βοηθούν στη γνώση της βιομετρίας, της γεωγραφικής τους εξάπλωσης, καθώς και του παλαιοπεριβάλλοντος όπου αυτά ζούσαν κατά την ανώτερη πλειστοκαινική περίοδο.

ΣΠΗΛΑΙΟΠΑΡΚΟ
Επισκέψεις σε ένα μοναδικής ομορφιάς περιβάλλον

Το Σπηλαιοπάρκο της Αλμωπίας αποτελεί ένα σύμπλεγμα περίπου 20 σπηλαίων, που αναπτύσσονται κυρίως στη βόρεια πλευρά του φαραγγιού που υπάρχει στο ρέμα Νικολάου, σε ένα μοναδικής ομορφιάς περιβάλλον, με καταρράκτες και πολύ πλούσια βλάστηση. Τμήμα του πάρκου διαρρέει ο γνωστός Θερμοπόταμος με το ζεστό νερό, ενώ ξύλινες γέφυρες και μονοπάτια οδηγούν τον επισκέπτη σε σπηλιές και σπηλαιομορφές.

Μόνη επισκέψιμη σπηλιά είναι το Βάραθρο, ένα θεαματικό έγκοιλο βάθους 52 μέτρων, που αξιοποιήθηκε τουριστικά το 2002. Εμφανίζει ενδιαφέροντα διάκοσμο, καθώς και ίχνη κροκαλοπαγούς, υπόλειμμα μιας παλιάς ποτάμιας αναβαθμίδας του Θερμοπόταμου. Στο βαθύτερο σημείο του και πίσω από ένα φυσικό τοίχωμα βρέθηκε σύνολο οστών που ανήκουν σε άνθρωπο. Σύμφωνα με τη μελέτη του ανθρωπολόγου καθηγητή Θ. Πίτσιου, πρόκειται για σκελετό ενός άντρα, ηλικίας 40-50 χρόνων, που έπασχε από μερική αναπηρία, καθώς η παλαιοπαθολογική εξέταση έδειξε παραμόρφωση των οστών της κνήμης και βράχυνση του αριστερού κάτω άκρου.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΑΡΚΟΥΔΩΝ ΣΕ20 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Η αρκούδα των σπηλαίων είναι από τα λίγα ζώα που έχουν εξαφανιστεί κι όμως είναι γνωστά γι αυτή τόσα πολλά στοιχεία, λόγω του μεγάλου αριθμού των απολιθωμένων οστών που έχουν βρεθεί. Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για την προέλευσή της, που παρουσιάζεται σαν μια αδιάκοπη γραμμή για περισσότερα από 5 εκατομμύρια χρόνια.

Η ιστορία της ξεκινά πριν από πάνω από 20 εκατομμύρια χρόνια με τον πρώτο λυκόμορφο πρόγονο που εξελίχθηκε σε διάφορα είδη. Η αρκούδα των σπηλαίων δεν έδωσε απογόνους, αλλά εξαφανίστηκε από την Ευρώπη περίπου πριν από 10.000 χρόνια.

Τα κρανία της αρκούδας των σπηλαίων συχνά λανθασμένα θεωρούνταν ότι ανήκαν σε δράκους και δημιούργησαν τοπικούς θρύλους, μάλιστα σε χάρτες στον Μεσαίωνα η φράση «Δράκοι εδώ» αναφερόταν σε ορεινές περιοχές με σπηλιές.

Δείτε το πιο παράξενο και αρχαίο ζώο στον κόσμο

Πρόκειται για την γιγαντιαία κινέζικη σαλαμάνδρα η οποία έχει την καταγωγή της χιλιετίες πίσω ενώ η συγκεκριμένη που βρέθηκε σε σπηλιά της Κίνας υπολογίζεται ότι είναι τουλάχιστον 200 ετών

Μπορεί ο άνθρωπος να έχει λύσει τα περισσότερα μυστήρια της φύσης, όμως υπάρχουν αρκετά ακόμα καλά κρυμμένα μυστικά που δείχνουν πόσα ακόμα έχουμε να μάθουμε. Όπως για παράδειγμα αυτό το παράξενο και αρκετά σπάνιο ζώο το οποίο δύσκολα μπορεί να το δει κανείς ζωντανό καθώς ζει σε μεγάλα βάθη και σε πολύ απόμερα σημεία.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι επιστήμονες φάνηκαν αρκετά τυχεροί, καθώς ένας δύτης ανακάλυψε αυτή την τεράστια σαλαμάνδρα να κρύβεται σε μία σπηλιά στην Κίνα. Το μέγεθός φθάνει στο 1,5 μέτρο ενώ το βάρος της είναι κοντά στα 50 κιλά. Οι ειδικοί που την εξέτασαν πιστεύουν ότι έχει κλείσει δύο αιώνες ζωής.

Η σαλαμάνδρα αυτή είναι το μεγαλύτερο αμφίβιο στον κόσμο, και ζει στα γλυκά νερά μέσα σε σπηλιές. Θεωρείται ένα από τα είδη που βρίσκονται σε πολύ μικρούς αριθμούς, πολύ κοντά στην εξαφάνιση, καθώς τις προηγούμενες δεκαετίες την κυνηγούσαν ανηλεώς γιατί θεωρείται ότι έχει αρκετές θεραπευτικές ιδιότητες.

Θεωρείται ένα «ζωντανό απολίθωμα» καθώς έλκει την καταγωγή του από πολύ παλαιότερες εποχές, ενώ προφανώς βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των ζώων που προστατεύονται από την εξαφάνιση.

Χιλιάδες πουλιά δημιουργούν μια απίθανη… χορογραφία!

Ένα σύννεφο από 70.000 ψαρόνια δημιουργήθηκε στον ουρανό και ο φωτογράφος απαθανάτισε στην κάμερα το χορό τους… Ο σχηματισμός τους, που μοιάζει με εναέριο μπαλέτο, εμφανίστηκε πρόσφατα στον ουρανό της Βρετανίας και αποτυπώθηκε από το φακό του BBC. “Κάθε πτηνό μιμείται την πτήση των επτά πλησιέστερων γειτόνων του. Και όλα κινούνται κοντά προς μία κατεύθυνση προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους από γεράκια και άλλα αρπακτικά”, αναφέρει ο Jaymi Heimbuch στο άρθρο που ακολουθεί… Απολαύστε το βίντεο…

Τα πιο παράξενα και εντυπωσιακά ζώα της θάλασσας

Είχατε ποτέ σκεφτεί οτι μπορεί να υπάρχουν στα αλήθεια δράκοι; Μήπως καλαμάρια βαμπίρ; Λοιπόν αυτά τα πλάσματα, όχι μόνο δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας κάποιου σκηνοθέτη, αλλά υπάρχουν... και μάλιστα κυκλοφορούν στις θάλασσες όλου του κόσμου. Δείτε λοιπόν τα πιο παράξενα θαλάσσια πλάσματα του κόσμου.

1.Ροζ διάφανη Fantasia



Μπορεί το όνομά της να παραπέμπει σε κολεξιόν γυναικείων εσωρούχων, στη πραγματικότητα όμως, είναι ένα θαλάσσιο φυτό που βρίσκεται σε περίπου 2 χιλιόμετρα βάθος, στα άδυτα του δυτικού Ειρηνικού.

2. Το σκουλήκι-Έλατο

Οι επιστήμονες το ονόμασαν έτσι, γιατί μοιάζει με πλαστικό χριστουγεννιάτικο δέντρο. ΤΡέφεται με πλανγκτόν ενω τα «κλαδιά» του είναι ουσιαστικά το σημείο απ’το οποίο αναπνέει




3.Το Καλαμάρι Βαμπίρ

Ζει στον Κόλπο του Μόντερεϊ και το όνομά του προέρχεται απο τη σκοτεινή και σκουροκόκκινη όψη του κι όχι απο κάποια περίεργη διατροφική συνήθεια όπως υποθέτει ο περισσότερος κόσμος.




4. Θαλάσσιες Τσουκνίδες

Αυτά τα πανέμορφα ζώα είναι τόσο εντυπωσιακά που συχνά τα αιχμαλωτίζουν και τα χρησιμοποιούν στα ενυδρεία. όπως οι περισσότερες μέδουσες, έτσι κι αυτές έχουν κεντρί, αλλά δεν τσιμπάνε τους ανθρώπους.




5. Θαλάσσιος Δράκος

Ε ναι λοιπόν, υπάρχουν στα αλήθεια δράκοι. Μόνο που είναι πολύ μικρότεροι απ’ οτι φαντάζεστε και σίγουρα πολύ πιο ακίνδυνοι. Δε πετάνε φλόγες προφανώς και ζουν στις θάλασσες της Νοτιοδυτικής Αυστραλίας.




6. Θαλάσσιος Άγγελος

Αυτή η πρωτότυπη ονομασία σχετίζεται προφανώς με την εμφάνιση του συγκεκριμένου πανέμορφου πλάσματος. Το ασυνήθιστο αυτό είδος σαλιγκαριού ζει στα παγωμένα νερά της Ανταρκτικής.




7. Κίβα, ο βασιλιάς των αρθρόποδων

Αυτός ο παράξενος τριχωτός κάβουρας είναι πολύ σπάνιος και βρίσκεται στα νερά της μυστηριώδους Νήσου του Πάσχα. Π’ήρε το όνομά του απο την Kiwidae, θεά των αρθρόποδων.




8.Σαλιγκάρι Φλαμίνγκο

Τα πανέμορφα χρώματά του συγκεκριμένου υποθαλάσσιου μαλάκιου, εμφανίζονται μονάχα ως καμουφλάζ όταν νιώθει οτι απειλείται. Ζει σε κοραλλιογενείς υφάλους στις Δυτικές Ινδίες




9.Κροσότα

Η συγκεκριμένη μέδουσα είναι αρκετά εντυπωσιακή κυρίως λόγω του χρώματός της, αλλά αρκετά δυσεύρετη. Ζει στα παγωμένα νερά του Αρκτικού Καναδά




10.Φωσφοριζέ Χταπόδι

Τα ειδικά όργανα που έχει στο σώμα του αυτό το χταπόδι, το βοηθούν να παράγει ουσίες που φωσφορίζουν στο σκοτάδι, κατατάσσοντάς το στα πιο παράξενα υποθαλάσσια ζώα. Συναντάται σε 2km βάθος στο Κόλπο του Μαίην

Ροφός-γίγας τρώει καρχαρία περίπου 1,5 μέτρο

Με το στόμα ανοιχτό έμειναν οι ψαράδες στην περιοχή Bonitaτης Καλιφόρνια όταν αντίκρισαν αυτό το παράλογο περιστατικό!

Κατάφεραν και τσίμπησαν με το καλάμι έναν καρχαρία περίπου 1,5 μέτρο και εκεί που σιγά-σιγά ήταν έτοιμοι να τον ανεβάσουν στην βάρκα, ένας τεράστιος ροφός έκανε την εμφάνισή του και… κατάπιε τον καρχαρία!

Και όμως μης ας φαίνεται παράξενο, δεν είναι πλάσμα από ταινία επιστημονικής φαντασίας, υπάρχει και λέγεται ροφός-γίγας του Ατλαντικού και είναι είδος υπό εξαφάνιση.

Την ώρα λοιπόν που οι ψαράδες έφερναν τον καρχαρία στα… μέτρα τους, ο ροφός-γίγας έκανε μια αστραπιαία ανάδυση και άρπαξε τον δύσμοιρο καρχαρία τραβώντας τον στον βυθό, και κάνοντας τον προφανώς ένα ωραίο… κολατσιό!

Το πιο παράξενο σημείο της θάλασσας – Γεμάτο αποκρουστικά πλάσματα και επικίνδυνα αρπακτικά

Σαρκοβόρα σκουλήκια, αδίστακτα αρπακτικά και μια μεγάλη ποικιλία παράξενων και επικίνδυνων πλασμάτων συνωστίζονται σε μόλις ένα τετραγωνικό μίλι θάλασσας και βυθού στο νησί Λέμπε της Ινδονησίας.

Αυτό θεωρείται και το πιο παράξενο σημείο της θάλασσας με τα όντα που κατοικούν σε αυτό να προκαλούν πανικό μόνο και μόνο στην όψη.

Το σκουλήκι μπόμπιτ

Πρόκειται για ένα από τα πιο αποκρουστικά πλάσματα του βυθού και όχι μόνο, κρύβεται μέσα στην άμμο, δεν έχει ούτε μάτια ούτε εγκέφαλο αλλά πλήρως δολοφονικό ένστικτο και δαγκάνες από τις οποίες δύσκολα ξεφεύγει το θύμα. Μπορεί να φθάσει μήκως έως και τα τρία μέτρα.

Τριχωτό βατραχόψαρο: Ο μετρ των μεταμφιέσεων

Ο εντυπωσιακός αυτός κυνηγός είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστεί μιας και έχει ξεχωριστό τρόπο να κρύβεται και να αλλάζει όψη ξαφνιάζοντας τα θύματά του τα οποία δύσκολα έχουν ελπίδες να ξεφύγουν.

Ο θαλάσσιος δράκος

Ενα πλάσμα εξίσου αθόρυβο με το σκουλήκι μπόμπιτ παραμονεύει στο βυθό της περίεργης αυτή περιοχής με την επίθεσή του να είναι τόσο αστραπιαία που ούτε τα υπόλοιπα ψάρια, εκτός του θύματος, δεν την καταλαβαίνουν.

Μέσα σε αυτό το άκρως απειλητικό περιβάλλον συμπεριλαμβάνονται και χιλιάδες άλλα ψάρια σε ομάδες ή όχι περνώντας τη ζωή τους υπό συνεχή κίνδυνο, σε ένα σημείο του πλανήτη όπου οι πάντες είναι σε εγρήγορση.

Βάτραχος γίγας στην Αυστραλία

Ο γιγάντιος δηλητηριώδης φρύνος, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε από μια περιβαλλοντική ομάδα στην Αυστραλία, είναι ο μεγαλύτερος σε μέγεθος που έχει βρεθεί στα βόρεια εδάφη της Αυστραλίας

Ο Toadzilla είναι ένας βάτραχος που το πιθανότερο είναι να σκότωνε όποια όμορφη γυναίκα θα προσπαθούσε με ένα φιλί να τον μετατρέψει σε πρίγκιπα. Ο γιγάντιος δηλητηριώδης φρύνος, βάρους σχεδόν ενός κιλού, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε από μια περιβαλλοντική ομάδα στην Αυστραλία, είναι ο μεγαλύτερος σε μέγεθος που έχει βρεθεί στα βόρεια εδάφη της Αυστραλίας.

Σύμφωνα με την περιβαλλοντική οργάνωση Frogwatch, ο φρύνος, που ανήκει στο είδος Bufo marinus, έχει μήκος 20,5 εκατοστών και βάρος 861 γραμμαρίων.

Το είδος του εισήχθη στην ήπειρο από τη Χαβάη το 1935 για την καταπολέμηση ενός σκαθαριού που πλήττει τις φυτείες ζαχαροκάλαμου. Μια παρέμβαση που τελικά αποδείχτηκε για τη χώρα τραγικό περιβαλλοντικό λάθος.

Τα αμφίβια με το δηλητηριώδες δέρμα τους έχουν την ικανότητα να σκοτώνουν οποιονδήποτε θηρευτή μέσα σε λίγα λεπτά, με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση των πληθυσμών ερπετών της Αυστραλίας. Η γονιμότητά τους, δε, έχει αυξήσει τον συνολικό αριθμό τους στην ήπειρο σε 200 εκατομμύρια!

Η καταστροφική επίδραση των φρύνων στο οικοσύστημα έχει οδηγήσει τους περιβαλλοντολόγους να εξαπολύσουν ολόκληρη επιχείρηση εξολόθρευσής τους.

«Τους σκοτώνουμε με αέριο διοξείδιο του άνθρακα, τους συγκεντρώνουμε σε έναν μεγάλο καταψύκτη και στο τέλος τους μετατρέπουμε σε υγρό λίπασμα», εξήγησε ο συντονιστής της επιχείρησης, Γκρέιμι Σόγιερ.

Τα 17 πιο επικίνδυνα φίδια στον κόσμο!

Boomslang Found: Βρίσκεται στην Υποσαχάρια Αφρική και ευθύνεται για τον θάνατο του διάσημου ερπετολογου Karl Schmidt



 
Gaboon Viper: Βρίσκεται στην Υποσαχαρια Αφρική και είναι η πιο μεγάλη οχιά και εκτοξεύει την μεγαλύτερη ποσότητα δηλητηρίου



 
Blue Krait: Βρίσκεται στην Νοτιανατολικη Ασία το δάγκωμα του έχει πολύ λίγο η καθόλου πόνο αλλά μπορεί να σε σκοτώσει πολύ γρήγορα!



 
Deathadder: Βρίσκεται στην Αυστραλία αυτό το φίδι έχει απο το ισχυρότερο δηλητήριο φιδιών στον πλανήτη αλλα απειλείτε απο τον βάτραχο τον ζαχαροκαλαμου!



 
Eastern Tiger Snake : Βρίσκεται στην Αυστραλία και το δάγκωμα του εχει ποσοστό θνησιμότητας 40%-60%



 
Russell’s Viper : Βρίσκεται στην Ασία και έχει υιοθετήσει καμουφλάζ απο ενα άλλο είδος φιδιού το οποίο ωστόσο είναι ακίνδυνο



 
Beaked Sea Snake : Βρίσκεται στον Τροπικό Ινδικό ωκεανό είναι πολύ επιθετικά και τρέφονται κυρίως με γατόψαρα



 
Αιγυπτιακή Cobra : Βρίσκεται στην Αφρική και στην Αραβική χερσόνησο!



 
Papuan Taipan : Βρίσκεται στην Αυστραλία ενας ερπετολογος πέθανε στην προσπάθεια του να πιάσει και να «αρμέξει» το δηλητήριο του για να το χρησιμοποιησει ως θεραπεία



 
Saw-Scaled Viper : Βρίσκεται στην Αφρική και την Μέση Ανατολή (Πακιστάν, Ινδία, Σρι Λάνκα) και τρίβει έντονα το δέρμα του για βγάζοντας ενα ήχο για προειδοποίηση




Bushmaster : Βρίσκεται Κεντρική και Νοτιά Αφρική είναι η μεγαλύτερη (σε μήκος) Οχιά στον κόσμο πολλές ώρες είναι κριμένη αλλά μπορεί να τσιμπήσει πολλές φορές και ταυτόχρονα



 
Coral Snake : Βρίσκεται στην Νοτιοανατολικη Αμερική εχει πολύ επικίνδυνο τσίμπημα αλλα σε γενικές γραμμές είναι πολύ υπάκουο



 
Forest Cobra : Βρίσκεται κεντρική και δυτική Αφρική είναι πολύ επικίνδυνο φίδι τόσο στην ξηρά όσο και στην θάλασσα!



 
Κοινή Cobra : Βρίσκεται στην Αφρική και στην Ασία και το τσίμπημα της μπορεί να σε «στείλει» σε 15 λεπτά!



 
Βασιλική κόμπρα : Βρίσκεται στην Ινδία και στην νοτιοανατολικη Ασία



 
King Brown Snake : Βρίσκεται στην Αυστραλία και κατοικούν σε θεμέλια σπιτιών και σε ανθρώπους



 
Black Mamba : Βρίσκεται Υποσαχαρια Αφρική αυτό το φίδι είναι εξαιρετικά δηλητηριώδες αλλα και πολύ γρήγορο